اومدم مرخصی .. خبر خوش آزادی تنی چند از رفقای عزیزم رو شنیدم .. سروش و امین عزیز و تعدادی دیگر البته با همان وثیقه های سنگین .. شنیدن آنچه بر آنها رفته سخت و ناگوار بود و انتظار تلخ و فرساینده برای آزادی دیگر رفقا که هر بار خبرهای ناگواری از وضعیت شان به گوش می رسد . تهیه وثیقه ی سنگین بهروز کار آسونی نیست . رفقا در سایت آزادی - برابری شماره حسابی رو به این کار اختصاص دادند .. هر چه زمان می گذرد و بیشتر با طیف های مختلف مردم برخورد و بحث می کنم و عقاید و نیازها و دیدگاه هایشان رو می بینم بر این حراج بی عاید بهترین سالهای عمر این شریف ترین و کم نظیرترین انسانهای این دوره و زمونه ی تهوع آور افسوس بیشتری می خورم . با تأسف و حسرت و افسوس فکر می کنم و آرزو می کنم که این رفقا از این گنداب متعفن بروند و این گرگدن های پوست کلفت لجن دوست را به حال خود گذارند ! که تلاش بیش از این باور دارم له شدن زیر پای جثه های لجن مال شان است ! مبارزه و تغییر هر زمانی روا نیست ! لذت مطالعه ، نقد ، فریاد ، نوشتار آزاد و بی سانسور ، تنفس و بود ِ خود خواسته ی بی هراس را از خود نگیرید که شایسته ی آنید ...

راستی ، بدرود مزدک عزیز .. بی خداحافظی میرن رفیق ؟

از وبلاگ آزاد شده از اوین

رفیق بهروز کریمی زاده که یکی از رهبران جریان چپ رادیکال و دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب محسوب می شود شب ۱۲ آذر هنگام رفتن به خانه ی یکی از دوستانش دستگیر شد. او را با ۳ خودروی پژو ۴۰۵ پلاک معمولی دستگیر کردند و به بند ۲۰۹ اوین بردند. اتهام بهروز کریمی زاده از روز اول بازجوییش ارتباط با حزب کمونیست کارگری ایران - حکمتیست بوده است. اطلاعاتی ها تماماْ سعی داشتند او را به این حزب و شاخه ی نظامی آن (گارد آزادی) پیوند بزنند.

بهروز تا یکی دو هفته به صورت عادی بازجویی شده بود و هر آنچه بود، کتک بود برای پرونده سازی علیه وی. بهروز یک شب در ۲۰۹ با زدن رگهای دو دستش خودکشی کرد زیرا ظاهراْ از او خواسته بودند که یک سری از ارتباطاتش را لو بدهد. او با ترکاندن لامپ اتاقش با آب، از شیشه های آن برای زدن رگهایش استفاده کرده بود. و البته باید بدانیم که این کار واقعا درد آور است چون بعضی از شیشه خرده ها اصلا تیز نیستند. بهروز پس از خودکشی ناکامش به علت عمق جراحات وارده به بیمارستانی خارج از اوین منتقل شد. پس از بازگشت او از بیمارستان، بلافاصله او را زیر هشت بردند و کتکهای ناجور شروع شد. هر وقت که او از شدت کتکها بیهوش می شد، به او آب قند می دادند تا به هوش بیاید و دوباره از نو کتکها شروع می شد.

سپس بهروز را به اتاق فنی بردند. آنچه در اتاق فنی بر او گذشت را هیچ کس نمی تواند بفهمد. فقط می دانیم که او خونریزی مقعدی، خونریزی از گوش چپ و خونریزی دستگاه گوارش دارد. بازجویی که او را مورد ضرب و شتم قرار می داد، حاج سعید با نام واقعی کربلایی بود. او همچنین تلاش می کرد خود را دوست بهروز نشان بدهد و جلوی بچه های دیگر او را تحویل بگیرد و بگوید که هوایش را دارد. همینطور ظاهراْ جشن تولدی برای او برگزار کردند که او با حال نزارش در آن شرکت کرد و بچه های دیگر را به دیدن او آوردند. همه می توانستند به طور اتفاقی جای زخم های عمیق روی مچ دستش را ببینند که هنوز خوب نشده است.

خانواده ی بهروز (مخصوصاْ آن برادرش که خودکشی کرده بود) دائماْ تهدید می شوند. مادرش بسیار نگران است ... او هم چیزی برای از دست دادن ندارد....

بهروز را مجبور می کردند برود بالای سر بچه ها و بگوید که همه چیز لو رفته است، حرف بزنید و خود را راحت کنید.... خیلی از بچه ها با دیدن او شوکه می شدند. چشمان رفیق بهروز از فرط سه شبانه روز بی خوابی و کتکهای دائمی قرمز بود.

اما رفیق بهروز روحیه اش عالی بود. او تا آخرین روزی که دیدمش خود را نباخته بود و زنده بود. زنده بود، فکر می کرد و همان رفیق بهروز خودمان بود.

خیلی ها را مجبور کردند بنویسند که بهروز کریمی زاده لیدر جریان چپ رادیکال است و او آنها را سوسیالیست کرده است. بهروز کریمی زاده در راس هرم چپ رادیکال بود.

او هنوز هم در راس هرم دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب است. حتی اگر پیمان عارف بی سواد به او بگوید استالینیست. بهروز کریمی زاده نشانه ی آزادی، انسانیت و ایستادگی بود و هست. تاثیری که او بر جنبش چپ و احیای سوسیالیسم در ایران داشت بر هیچ کس پوشیده نیست.

بهروز جان! تو را تنها نخواهیم گذاشت!

پی نوشت: امیدوارم املای «هرم» را درست نوشته باشم!

بهروز کریمی زاده از دانش آموختگان مدارس استعدادهای درخشان (تیزهوشان) بود که در سال 1381 دوران دانشجویی خود را در دانشکده ی اقتصاد دانشگاه تهران آغاز کرد. در همهمه ی آن سال های جریانات راست در دانشگاه ، رفیق بهروز کریمی زاده اندیشه ی چپ را به عنوان پایه و اساس فکر و عمل خویش برگزید. در فضایی که انواع و اقسام جریانات راست دانشگاه را تحت سیطره ی خویش در آورده بودند، رفیق بهروز مصرانه بر راه خود و رفقایش در راستای رهایی نهایی پای فشرد، سازش نکرد، با مدافعان نظم موجود وارد مذاکرات کثیف نشد، چپ تخیلی را به رسمیت نشناخت و رفرمیسم را بی ارتباط با چپ دانست، چرا که وی و دیگر رفقای آن دوره به بنیان گزاری خطی جدید و مترقی در جنبش دانشجویی می اندیشیدند. خطی که هم اکنون تبدیل به جنبش قدرتمند چپ دانشجویی در سراسر ایران شده است، جنبش دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب .
از مراسم 16 آذر سال 1382 می توان به عنوان اولین حضور مشخص جریان چپ در دانشگاه نام برد. مراسمی که در آن برای اولین بار پلاکارد سرخ رنگ آزادی ، برابری در میان دانشجویان بالا رفت. رفیق بهروز کریمی زاده به همراه چند تن دیگر از سازمان دهندگان حرکت 16 آذر، پس از مباحثات چند ماهه در اسفند ماه همان سال اقدام به چاپ نشریه ای کردند که از همان اولین شماره جنجالی آفرید نوید دهنده ی جریانی نو و مترقی در جنبش دانشجویی. خاک نشریه ای بود که از همان ابتدا رادیکالیسمی آوانگارد را پیش روی جنبش دانشجویی گذاشت که عکس العمل های متفاوتی را نیز برانگیخت، برای برخی روشن ترین نقطه ی امید و برای برخی نیز بزرگترین دشمن بود. رفیق بهروز پس از آن به عنوان سردبیر نشریه ی خاک و در طی دوران فعالیتش در در داخل و خارج از دانشگاه تبدیل به یکی از مهم ترین شخصیت های جنبش چپ در ایران شد. چهره ای خوشنام در محافل سیاسی، دانشجویی، کارگری و ... که نقشی انکار ناشدنی در پیشبرد جریان چپ در دانشگاه داشت و همین موضوع باعث شد تا در برهه های مختلف از جمله اعتصاب کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی، نیروهای امنیتی بارها دست به تهدید، احضار و بازداشت وی بزنند اما همه ی اینها هیچ تاثیری در اراده ی راسخ وی برای رهایی نداشت.
در سال جدید، برخورد با جنبش چپ و تلاش برای سرکوب آن شدت گرفت، احضارها، تهدیدها و بازداشت ها افزایش پیدا کرد، نشریه ی خاک توقیف شد و بالاخره با نزدیک شدن به تاریخ برگزاری مراسم مستقل دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب به مناسبت 16 آذر، پس از دستگیری چند تن از رفقا در تهران و مازندران، در روز 12 آذر رفیق بهروز کریمی زاده در خیابان توسط نیروهای امنیتی ربوده شد. اکنون سه ماه  است که رفیق بهروز در زندان و تحت شدید ترین شکنجه های جسمی و روحی قرار دارد. به دلیل خودکشی ناموفق اش با برق سلول، دست اش به شدت آسیب دیده. بر اثر ضربات مداوم شکنجه گران به سر دچار خونریزی گوش شده و گوش چپ اش نمی شنود، شکنجه های جلادان باعث خونریزی مقعدی اش شده، دستگاه گوارشی و معده اش نیز خونریزی دارد و همه ی این ها در کنار نارسایی کلیوی اش. با وجود اینکه اکثر رفقای بازداشتی- هرچند با وثیقه های سنگین- تا کنون آزاد شده اند ولی رفیق بهروز حتی وکیلش را تا به حال ندیده، برای دفاع به دادگاه برده نشده و برایش وثیقه تعیین نشده است . این وضعیت از خاطر آزادی خواهان و برابری طلبان پاک نخواهد شد، روزی خواهد رسید که عاملین این جنایات پای میز محاکمه مجبور به پاسخگویی خواهند بود. جلاد معروف ساواک، حسینی را به خاطر بیاورید که در جریان حمله ی مردم به زندان اوین و آزاد کردن زندانیان سیاسی، مجبور به خودکشی شد. 

اکنون جلادان و سرکوب گران، در اوین عربده های مستانه سر دهید و به شاهکارهای غیر انسانیتان افتخار کنید . هرچه خون از سر و روی رفقا بریزد پرونده های شما قطورتر میشود و بدانید که هر چه این پرونده ها قطورتر باشد بستن آنها راحت تر خواهد بود .    

رفیق بهروز ما در زندان است. آزادش میکنیم.

پوسترهای رفیق بهروز کریمی زاده

عکس هایی از رفیق بهروز کریمی زاده

با تشکر از سایت خوب ادبستان کاوه آهنگر