بعضی وقتها یک شعر چقدر راه نرفته رو میره و چه خوب حق مطلب رو ادا می کنه! تقدیم به همه ی رمگان و چوپانان بی شرف سوء استفاده گرشان!
بیچاره چه می کشی خودت را ---------- دیگر نشود حسین زنده
کشند و گذشت و رفت وشد خاک ---------- خاکش علف و علف چرنده
من هم گویم یزید بد کرد --- ------- لعنت به یزید بد کننده
اما دگر این کتل متل چیست ---------- وین دسته خنده آورنده
تخم چه کسی برید خواهی ----- --- با این قمه های نابرنده
آیا تو سکینه یی که گویی --- ------ - سو ایستمبرم عمیم گلنده
کو شمر و تو کیستی که گویی ----- --- -- گل قویما منی شمیر النده
تو زینب خواهر حسینی -- -------- ای نره خر سبیل گنده
خجلت نکشی میان مردم --- ------- از این حرکات مثل جنده
در جنگ دو سال قبل دیدی -------- -- شد چند کرور نفس رنده
از اینهمه کشتگان نگردید --- ------- یک مو ز زهار چرخ کنده
در سیزده قرن پیش اگر شد ----- ----- هفتاد و دو سر ز تن فکنده
امروز چرا تو میکنی ریش ----- ----- ای در خور صد هزار خنده
باور نکنی بیا ببندیم ---- -------- --- یک شرط به صرفه برنده
صد روز دیگر برو چو امروز ------ ---- بشکاف سر و بکوب دنده
هی بر سر و ریش خود بزن گل ------ ---- هی بر تن خود بمال سنده
هی با قمه زن به کله خویش ----- ----- کاری که تبر کند به کنده
هی بر سر خود بزن دو دستی ----- ----- چون بال که میزند پرنده
هی گو که حسین کفن ندارد -- -------- هی پاره بکن قبای ژنده
گر زنده نشد عنم به ریشت -- -------- گر شد عن تو به ریش بنده
|
