دیالنفی

تضاد و تغییر تنها اصل پایدار هستی

بایگانی

موضوع بندی

19 بهمن 1386

ما بی چرا زندگانیم آنان به چرا مرگ خود آگاهان اند ...

در تمام ِ شب چراغی نیست.
در تمام ِ شهر
نیست یک فریاد.

ای خداوندان ِ خوف‌انگیز ِ شب‌پیمان ِ ظلمت‌دوست!
تا نه من فانوس ِ شیطان را بیاویزم
در رواق ِ هر شکنجه‌گاه ِ پنهانی‌ی ِ این فردوس ِ ظلم‌آئین،
تا نه این شب‌های ِ بی‌پایان ِ جاویدان ِ افسون‌پایه‌تان را من
به فروغ ِ صدهزاران آفتاب ِ جاودانی‌تر کنم نفرین، ــ
ظلمت‌آباد ِ بهشت ِ گند ِتان را، در به روی ِ من
بازنگشائید!

نامه مادر اسانلو به مادران دانشجویان در بند

آزادی رفیق عزیز مهدی گرایلو رو تبریک میگم و نیز دیگر رفقای آزاد اندیش و مبارزمون که در این روزها علیرغم وثیقه های سنگین بعد از تحمل بیش از دو ماه زندان آزاد شدند . به امید آزادی دیگر رفقای دربند که خبرهای خوبی از آنها به گوش نمی رسد ، امین ، پیمان و بهروز و دیگر رفقا ...

آن‌جا که عشق / غزل نیست / که حماسه‌یی ست ، / هر چیز را / صورت ِ حال / باژگونه خواهد بود : / زندان / باغ ِ آزاده مردم است / و شکنجه و تازیانه و زنجیر / نه وهنی به ساحت ِ آدمی / که معیار ِ ارزش های اوست . / کشتار / تقدس و زهد است و / مرگ / زنده گی ست . / و آن که چوبه ی دار را بیالاید / با مرگی شایسته ی پاکان / به جاودانه گان / پیوسته است . /

چپ نیستم، اما انسانم!

سیدمهدی موحدی راد (جانباز جنگ)

دو ماهی از بازداشت اولین گروه دانشجویانی که خود را «آزادی خواهان برابری طلب» نام نهاده اند می گدرد، دانشجویانی که تعلق خاطرشان به اندیشه های چپ را نه در کتب تاریخی مارکس و انگلس بلکه می توان در تاروپود هویت و ذات تحول خواهانه نسل جوان جست و جو کرد. گروه کثیری از این دانشجویان که بسیاری از آنان، آن چنان که دورادور و از طریق اخبار روزنامه ها و وبلاگ ها می شناسمشان به واقع نگران آینده سرزمینشان هستند و از همین رو مبارزات خویش را در مسیری پر مخاطره در محیط دانشگاه پی گرفته اند که هر آن انتظار می رفت این گونه گرفتار شوند، شجاعانه برای نیل به آرمان هایشان حرکت های خویش را سامان دادند.
«آزادیخواه و برابری طلب». نام با مسما و قابل تاملی ست.از دیرباز در این ملک فریاد آزادیخواهی بر تارک مبارزات مردمی درخشان بوده است و انتخاب این مولفه برای شناساندن یک گروه دانشجویی همچنانکه یادآور تاریخ مبارزات تحول خواهانه در تن این گربه خوابیده بر غرب آسیاست، نوعی افشاگری ست درباره آنچه در دل و قلب نسل تازه ایرانیان می گذرد. جوانانی که بسیار شنیده اند که در روزهایی مثل همین روزها در بهمن ۲۹ سال پیش از این، مردان و زنانی برآمدند و فریاد «آزادی» و «استقلال» سر دادند تا شاید از رهگذر تحولی بنیادین، یک شبه و به معنای واقعی کلام؛ «انقلابی» بنیان ظلم و ستم را برکنند و به جای سلطنت مطلقه یی که بر ویرانه مشروطه بنا گشته بود، سرود آزادی خوانان به زندگی خویش ادامه دهند.
فریاد سر داده شد، کاخ ظلم مطلقه سلطنت ویران شد و رای به جمهوری در صندوق ها ریخته شد، اما چه شد که امروز نسلی دیگر فریاد برآورده که دسته ای از صفوفش باز با همان شعار ۱۰۰ سال پیش مشروطه خواهان و دسته یی دیگر با شعار جمهوری خواهان ۲۹ سال پیش خواهان تغییرات بنیادین می شوند؟
چه شد که آن روز سرد آذرماه سه آذر اهورایی در صحن دانشکده فنی به خون غلتیدند و امروز سه آذر اهورایی دیگر به جرم کار نکرده در بندند و برائتشان ضامن آزادیشان نیست؟
چگونه است که هنوز کسانی که هشدار بازگشت استبداد داخلی و خطر رجعت استعمار خارجی را گوشزد می کنند راهی قلب کابوس وار تپه های اوین می شوند؟ مگر آزادی خواهی جرم است در کشوری که انقلاب کرد تا آزادی را به دست آورد؟ مگر برابری خواهی جرم است در سرزمینی که رهبر انقلابش فریاد حمایت از مستضعفین سر داده بود؟ و مگر استقلال خواهی و استعمار ستیزی حقیقی (نه شعاری آنچنان که از تریبون های رسمی گوش فلک را کر کرده است) در سرزمینی که سه دهه پیش هر آنچه نشانی ز بیگانه داشت را از سرزمین خویش بیرون کرد، گناهی است نابخشودنی؟
انقلابیون را چه شده است؟ آنان که هر هفته به یاد زندانی سیاسی بودن در دوران نظام سلطانی شاه دور هم می نشینند و حکایت دوران زندان واگویه می کنند را چه شده است که اینگونه بی صدایند؟
ماجرای خلخال و زن یهودی یادشان رفته؟ اصلاح امت که سرآغاز عاشورا شد، فراموششان شده؟ پس کجایند آنانی که می گفتند در جمهوری اسلامی کمونیست ها هم در بیان عقایدشان آزادند... این جوانان که چپ می خوانندشان که حتی اعلام رسمی نکرده اند که کمونیستند، تا تربونشان دهید. حتی شعار «آزادیخواه و برابری طلب» را سرلوحه قرار داده اند، همان که بسیاری از خود ما پیش از انقلاب آرمانمان می پنداشتیمشان.
آیا این سکوت گورستانی تان رسم دینداری است؟ رسم مسلمانی است این سکوت؟
چرا کسی برنمی خیزد که من مسلمانم و شیعه ام و امامم علی است و پیشوایم حسین است و از این خاستگاه معترضم به این ظلم؟ مگر ما نمی گوییم در آیین ما، ظلم و ستم چه به نام خدا، چه به نام شیطان ، چه به نام انسان و چه به نام هر آن چیز دیگر محکوم است؟
مگر ما دین رحمت را نیاورده ایم؟ پس چرا سکوت؟
دوستان و همرزمانم مرا می شناسند. نه مارکسیستم، نه چپ، نه وابسته به اینم و نه آن... اما یادم نرفته که انسانم و انسانیت یعنی به یاد همنوع خویش بودن. فراموش نکرده ام که مسلمانم و دینم به من اجازه سکوت در برابر ظلم را نمی دهد، به نام هرچه که می خواهد باشد.
ای کاش بعد از ۲۹ سال که از انقلاب می گذرد، مجبور نمیشدم چنین مکتوبی بنویسم.ای کاش از پس این همه سالیان عمرم از خواندن اخبار این سو و آن سو چون بید بر سر ایمان خویش نمی لرزیدم. کاش دستم نمی لرزید که مبادا در نظامی که خود، به امید آزادی و استقلال بنیانش نهادیم و در جبهه های گوناگون برای تداوم حیاتش جنگیدیم، «اعتراض به ظلم» ترجمان «براندازی» شود. کاش از تصویر خندان دوستان شهیدم شرمنده نمیشدم، اما چه کنم که روزگار آن قدر بی رحم بوده که به جایی رسانده ام که اگرچه ایمان دارم که در تمام عمرم حق کسی را به عمد لگدمال نکرده ام، قطره خونی از بینی بی گناهی به زمین نریخته ام، مال کسی را نخورده ام و ... گاهی از خود بپرسم که آیا به راستی راهی که رفته ام درست بوده است یا نه؟

دوستانم می دانند از همان آغاز جوانی، همواره آماده شهادت بوده ام که معتقدم آرمان آزادی و استقلال بسیار بالاتر از جانم ارزش دارد، برای همین است که فریاد می زنم و
اگر نگویم دشمنان امروز؛ بنگ بر می آورم که یاران دیروز! ما و نسل ما قربانیان اشتباهات خویشیم اما به حرمت یاد صاحبان این تصاویری که با اشک به خنده هایشان نظاره کرده ام، ظلم و ستم به این نسل تازه، به این آینندگان سرزمینم را پایان دهید. این را کسی می گوید که دلبسته اندیشه های چپ نیست، اما گمان می کند که انسان است ... انسان!

13 بهمن 1386

تحکیم وحدت ، لیبرال ها : وقتی مدعیان جنبش دانشجویی به آغوش حاکمی

دفتر تحکیم وحدت و لیبرال ها این بار هم در برابر خشم دانشجویان معترضی که این بار دیگر هیچ توهمی نسبت به جریان های سازش کارندارند نتواستند سکوت کنند ولی این بار این هر دو با صدور دو بیانیه سازش کارانه خطاب به دانشجویان و حاکمیت مهر پایان تاریخ مصرف خود را با قدرت هر چه تمام بر پیشانی خود حک کردند.

اکنون و در این شرایط حساس که جنبش دانشجویی در آستانه ی یک تولد دیگر قرار گرفته، لازم است که در قبال چنین بیانیه ها و چنین موضع گیری هایی خطاب به جنبش دانشجویی به نکاتی چند اشاره شود، باشد تا کمکی باشد در راه شناخت هر چه بهتر ماهیت جریان های جدا از جنبش واقعی دانشجویان معترض.

در روزهای اخیر که خشم دانشجویان دانشگاه تهران نسبت به مسائل صنفی و سیاسی منجر به برگزاری چندین تجمع اعتراضی قدرتمند در کوی دانشگاه و در پی آن دخالت گارد ویژه ضد شورش و ورود آن به کوی دانشگاه و در گیری با دانشجویان شد، دفتر تحکیم وحدت و لیبرال های دانشگاه تهران اقدام به صدور دو بیانیه کردند که در آن ها دانشجویان را دعوت به آرامش کرده، آنان را از دادن شعار های سیاسی بر حذر داشته، اندکی به حال مامورین زخمی شده ی گارد ویژه دل سوزاندند و البته همچون همیشه برای پایان یافتن ماجرا دست به دامان دولتمردان شدند.

نکته ای که در این میان بیش از هر چیز دیگر به چشم می خورد شباهت بیش از اندازه ی این دو بیانیه با یکدیگر و وجود نکات مشابه بسیاری است که پیش از هر چیزی دال بر موضع گیری یکسان دو جریان به ظاهر متفاوت در قبال یک مسئله ی مشترک است. و همانا این نکته به راستی این واقعیت را بیش از پیش بر ما آشکار می کند که ماهیت واقعی یک اندیشه را تنها در موضع گیری و عملش در پیچ های سیاسی مهم و تاریخی می توان درک کرد نه درافاده ها و لفاظی های هر از چند گاهانه در باب دموکراسی و حقوق بشر. موضع گیری اخیر این دو جریان حاکی از این بود که جریانات راست هر چند که در جامعه ای با شرایط عادی ادای اپوزیسیون منتقد دولت را در آورند و نیز دائما در حال سر و کله زدن با یکدیگر باشند، به محض اینکه در مقابل یک جنبش اجتماعی رادیکال و میلیتانت قرار بگیرند به سادگی هر چه تمام یکدیگر را و نیز دولت حامیشان را سخت در آغوش گرفته و در برابر ستمدیدگان جامعه صف آرایی می کنند و این برای دانشجویان و مردم ایران به راستی یک نشانه است از این اصل که تمام جناح های سهیم در قدرت و تمام اپوزیسیون راست در ایران در نهایت به یک چیز منجر خواهد شد و آن هم ادامه ی خفقان و سرکوب در این کشور است.

هر دوی این بیانیه ها مشکلاتی که منجر به ایجاد فضای اعتراضی در دانشگاه و بروز اعتراضاتی از این دست شده است را مربوط به تعدادی ار مسئولین در دولت نهم می دانند. یعنی در واقع تمام نا برابری ها و سرکوب های اخیر را صرفا مربوط به تعدادی شخصیت می داند که گویی با کنار رفتن آن ها تمام مشکلات بشریت در ایران حل خواهد شد. ولی آیا می توان اذهان دانشجویان آگاه امروز را از تمام سرکوب هایی که در دوران حاکمیت روسای مشارکتی شان بر جنبش دانشجویی اعمال شد پاک کرد. آیا کسی فراموش می کند که حادثه تلخ ١٨ تیر ١٣٧٨ در دوران ریاست جمهوری آقای خاتمی اتفاق افتاد. نگاه جزئی نگر جریانات راست چه از نوع چه از نوع لیبرالی و چه از نوع تحکیمی همیشه سعی در آن دارد که تناقضات بنیادی حکومت را به مسائل جزئی ربط دهد و از این طریق کلیت نظام و روابطی که بازتولید کننده ی نابرابری ها هستند را انکار کند.

این نه صرفا مسئولین فعلی دانشگاه تهران و وزارت علوم بلکه حکومت جمهوری اسلامی است که این اتفاقات را می آفریند. ما نه فقط در بهمن ٨٦ و خرداد ٨٥ بلکه در خرداد ٨٢ و تیر ٧٨ هم شاهد ورود نیروهای نظامی و لباس شخصی به کوی دانشگاه و ضرب و شتم وحشیانه ی دانشجویان بودیم و این فقط حوادث دانشگاه است. کارگران ستمدیده ای که از فرط گرسنگی جان می دهند را چه می کنید؟ آیا آن هم فقط در دوره ی احمدی نژاد بوده است؟ آیا کشتار کارگران خاتون آباد در دوره ی آقای خاتمی را می توان فراموش کرد؟

جالب اینجاست که وقتی دانشجویان برای بیان خواسته هایشان از جمله آزادی دانشجویان زندانی تجمعات اعتراضی برگزار می کنند، هر دوی این جریان ها همچون همیشه از برخوردهای خشن دانشجویان ابراز نگرانی کرده و آنان را دعوت به آرامش می کنند. به راستی که این موضع گیری شاهکاری است که که قابلیت ثبت در کتاب لطیفه های تاریخی را دارد. گارد ویژه ضد شورش که تا بن دندان مسلح است همراه با ماشین های زره پوش به دانشجویان حمله ور می شود، آنگاه در این میانه عده ای پیدا می شوند که دانشجویان را از اعمال خشن برحذر می دارند. این یک واقعیت طبیعی است که دانشجویی بی دفاعی که در محل زندگی خود مورد حمله ی نیروهای مسلح به گاز فلفل و باتوم و سنگ و چماق و میل گرد شده به هر طریقی که می تواند از جان خود دفاع کند. جریان دفتر تحکیم وحدت و لیبرال های دانشگاه تهران در حالی خود را دانشجویی می دانند که در جریان حمله ی گارد ویژه ی ضد شورش به دانشجویان به جای حمایت از دانشجویان زخمی و بازداشتی به دفاع از نیروهای سرکوب گر برخواسته و در کمال وقاحت از زخمی شدن چند مامور گارد ویژه ابراز نگرانی می کنند. آیا به راستی قرار بر این است که همیشه دانشجویان سرکوب شوند و دم نزنند؟ گویا این آرزوی همیشگی دفتر تحکیم وحدت و لیبرال ها و در کل جریان راست است که هر گاه دانشجویان خواست های واقعی و رادیکال خود را فریاد بزنند با سرکوبی وحشیانه مواجه شوند چرا که به راستی هرگاه که هر جنبشی به سمت فریاد زدن حواست های واقعی خود برود ناخودآگاه کلیت نظم سرکوب گر را نشانه گرفته است.

در این بین جالب اینجاست که لیبرال های دانشگاه تهران که گویا خود را بسیار پیشروتر از دفتر تحکیم هم می دانند بیانیه ای به مراتب عقب مانده تر و راست گرایانه تر از بیانیه تحکیم صادر کرده اند. دفتر تحکیم وحدت با تمام راست گرایی سیاسی و دخالت دست های حکومتیان در آن، در بیانیه ی اخیر خود هیچ گاه رسما دانشجویان را به پرهیز از شعارهای سیاسی فرانخوانده و هیچ گاه حکومتیان را از نصایح خیرخواهانه ی خود بهره مند نکرده است و این هر دو کارهایی هستند که لیبرال های دانشگاه تهران انجام داده اند. دانشجویان را از سر دادن شعارهای سیاسی و برخوردهای خشن برحذر داشته و هوار کشیده اند که فقط به مسائل صنفی بپردازید و از همه جالب تر اینجاست که برای ختم قائله دست به دامان حوزویان به قول خود آزاده شده اند. آیا به راستی هم چنان کسی در دانشگاه وجود دارد که نداند هر خواسته ی صنفی برای دانشجویان تبدیل به یک خواسته ی سیاسی می شود؟ و آیا هنوز کسی هست که نداند هر خواسته ی صنفی در این کشور به صورت خود به خود یک خواسته ی سیاسی است؟ آیا اینکه دانشجویان خواهان آزاد شدن همه دانشگاهیانشان باشند تا این اندازه برای لیبرال ها دردناک است؟ آری این بار هم آقایان لیبرال همچون همیشه به جای حمایت از خواست های واقعی دانشجویان به آغوش حاکمان پناه برده و آنان را به رفتارهای مسئولانه و دولتمردانه دعوت کردند غافل از آنکه جمهوری اسلامی در این روزها در حال نشان دادن مسئولانه ترین و دولتمردانه ترین رفتار خود است که همانا چیزی جز رفتارهای مسئولانه و دولتمردانه شان در سرکوب جنبش های اصیل اجتماعی نیست. با این حال این چنین موضع گیری ای از سوی لیبرال های دانشگاه تهران چندان برای ما عجیب و غیر منتظره نبود. این همان جزئی نگری همیشگی لیبرال هاست که این بار هم به شکلی بی شرمانه بروز پیدا کرده است.

جدای از بررسی محتوای این دو بیانیه باید گفت که در واقع این یک پایان برای جریانات راست و سازشکار در دانشگاه محسوب می شود. دفتر تحکیم وحدت به عنوان قدیمی ترین ابزار دخالت جناح های حکومتی در دانشگاه و لیبرال ها به عنوان حلقه ی منفردی که از همان ابتدا دچار سازش های پیاپی با جریانات مختلف شده بودند، با صدور این بیانیه ها مرگ حود را در جنبش دانشجویی به صورت رسمی اعلام کردند. کما اینکه مدت هاست مرگشان برای جنبش دانشجویی ثابت شده است.

دفتر تحکیم وحدت به عنوان جریانی دست ساز حکومت که از همان ابتدای پیدایش برای سرکوب جنبش دانشجویی آفریده شد هیچ گاه این وظیفه ی تاریخی اش را فراموش نکرده و با کرنش های دائمی به بارگاه حکومت اسلامی همیشه تعلق خاطر خود را به نظم سرکوب گر موجود ثابت کرده است. هم چنین لیبرال های دانشگاه تهران نیز پرونده ی سازش ها و ائتلاف هایشان با جریان ها، طیف ها و شخصیت های مختلف راست برای همگان آشکار است و دیگر برای دانشجویان معترض شکی باقی نمانده است که این حلقه نه تنها هیچ ربطی به جنبش دانشجویی و خواسته های واقعی دانشجویان ندارد بلکه در صورت نیاز به سادگی تمام در صف نیروهای حاکمیت می هم ایستد. این هر دو جریان امروز بیش از هر زمان دیگری در پیشگاه جنبش دانشجویی ضعف و حقارت خود را به اثبات رسانده اند. در این بین دفتر تحکیم وحدت که در جریان بازداشت ها و سرکوب گسترده ی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب نه تنها ار آنان حمایت نکرده بلکه با دولتمردان غیور جمهوری اسلامی وارد لابی و بده بستان بر سر این مسئله شده بود، سرسپردگی خود را پیشاپیش اعلام کرده بود ولی امروز و با صدور علنی این دو بیانیه تکلیف جنبش دانشجویی با این دو جریان به راستی مشخص شد.

اگر آنان جنبش دانشجویی را در موقعیتی لرزان می بینند، دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب جنبش دانشجویی را در آستانه ی تولدی دوباره می دانند. اگر آنان دانشجویان را به آرامش دعوت می کنند، دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب اعتراضات خود را با برگزاری تجمعات چند هزار نفره اعلام می کنند. اگر آنان دانشجویان را از سر دادن شعارهای سیاسی برحذر می دارند، فریاد دانشجوی زندانی آزاد باید گردد خیابان امیرآباد را به لرزه در میآورد و اگر آنان برای اعضای مجروح گارد ویژه دل می سوزانند دانشجویان معترض آزادیخواه و برابری طلب در برابر تجاوز آشکار گارد ویژه ضد شورش به محل زندگیشان قهرمانانه مقاومت می کنند.

جنبش دانشجویی مدتهاست که راه خود را از شما آقایان جدا کرده است! شما نه مدافع خواست صنفی دانشجویان و نه مدافع آزادی های سیاسی و اجتماعی در دانشگاه هستید.

آری این است قدرت جنبش دانشجویی و قدرت شعار آزادی و برابری، این است حمایت بی نظیر دانشجویان آزادیخواهان و برابری طلب از یاران دربندشان و این است صف متحد دانشجویانی که هیچ توهمی نسبت به هیچ جناحی در حاکمیت ندارند و شکی نداشته باشید که زین پس هیچ سرسپرده ای را یارای آن نخواهد بود که در برابر جنبش دانشویی به سخن سرایی هایی از این دست بپردازد.

کاوه عباسیان

سخنگوی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاه های سراسر کشور

١٢ بهمن ١٣٨٦ – ١ فوریه ٢٠٠٨

11 بهمن 1386

بازگشته از209ِِِ ِ اوین

می پرسید:

"چگونه اند فرزندانتان

باز گشته

از 209 ِاوین؟"

چه بگوییم؟

خودتان نگاهی بیاندازید:

به جای خالی دندان کیوان

به زانوی راست ایلناز

به رعشه های مداوم ِ نسیم

به ضرب گرفتن های روزبه بر زانو

به بغض کردنهای هرازگاهی ِ انوشه

به پلک بر هم زدن های پی در پی محسن

و فردا

به پیشانی مهدی

و یا

به ساعد بهروز.

نه! سر بر نگردانید.

بازهم نگاه کنید.

.............

هنوز

جرئت می کنید

آیا

که بپرسید:

چگونه اند

فرزندانمان

بازگشته

از

209 ِ اوین؟

دستگیری سلمان یزدان پناه - شکنجه رفیق بیژن صباغ
۱۱ بهمن ۱۳۸۶

Thursday, 31 January 2008

سلمان یزدان پناه دانشجوی علوم سیاسی دانشگاه تهران شب گذشته حین خروج از کوی دستگیرشد .دستگیری وی مرتبط با تجمعات اخیر کوی بوده است

بنا بر اخبار موثق رفیق بیژن صباغ تحت شدیدترین شکنجه های جسمی قرار دارد.رفیق بیژن از فعالین سیاسی و اجتماعی چپ دانشگاه مازندران است که هم اکنون از طرف یک تیم بازجویی که از اطلاعات ساری به اوین فرستاده شده است مورد بازجویی و سخت ترین شکنجه ها قرار دارد

ما به آنها می خندیم!

"مصی شیروانی"

مساله روشن است:جمهوری اسلامی رفقای مارا می گیرد و در بند می کند.به جای رفقای دربند ده ها رفیق دیگرپرچم را در دست می گیرند.او رفقای مارااز خیابان می رباید به خانه ها شان یورش می برد که دیگران را بترساند و منفعل کند .آن ها نمی ترستد و جنبش رادیکال تر می شود.هرگروه از رفقا را که می گیرد گروهی دیگر و در شهری دیگر به عنوان آزادیخواه و برابری طلب اعلام موجودیت میکند.او نمی داند سرکوب فعالین علنی و پیشرو محیط مناسبی برای رشد عناصر رادیکال است.درمدت این 2ماه سرکوب وفشار کسانی به عنوان آزادیخواه وبرابری طلب درکنارما قرار گرفته اند که باورش در شرایط عادی سخت می نمود.

جمهوری اسلامی فکر می کند ما فقط چند "نفر"یم که اگر مارا دربند کند همه چیز حل می شود! او نمی داند ما ازنظر اصالت واز نظرعمق ووسعت با هیچ گروه و جنبش دیگری قابل قیاس نیستیم.آن ها با ذهنیتی مکانیکی فکر می کنند با سرکوب و بگیروببند می شود این جنبش را متوقف کرد اما به بازتولید حرکت ما فکر نمی کنند. سرکوب ما را رادیکال تر و منسجم تر می کند.او دیالکتیک را نمی شناسد .او نمی داند این جنبش چرا تا به این اندازه جوشان است؟

نگاهش - فکرش وپراتیک اش همه مکانیکی است.الکن است.ما تفکرو عمل مان دیالکتیکی است واین مارا در پروسه ی مبارزه چند قدم پیش می اندازد.این به نفع ماست. جنبش ما یک حرکت انتزاعی نیست.مجرد و منفصل از جامعه نیست.ما پایگاه عظیم اجتماعی و طبقاتی داریم.ما عقبه داریم.

ما به پشتوانه ی این عقبه واین نیرو گام اولمان را محکم برداشتیم.ما با بینشی روشن از شرایط اجتماعی و سیاسی و درک درست از وضعیت عینی جامعه حرکتمان را شروع کردیم.نمی شود مارا سرکوب کرد و آب از آب تکان نخورد.نمی توان ما را حبس کرد و همه چیز راتمام شده دانست.زمان به عقب بر نمی گردد.نمی توان همه چیز را به صبح 13 آذر 86 برگرداند.

13 آذر اتفاق افتاده است. ما به دنیا آمده ایم ! واین واقعیتی است که جمهوری اسلامی از درک آن عاجز است. آن ها نمی دانند.آن ها مکانیسم حرکت های اجتماعی را نمی فهمند.مکانیسم تبدیل تئوری به پراتیک اجتماعی و انقلابی را نمی فهمند. آن ها نمی دانند رادیکالیسم جنبش ما بهترین اسلحه ی ماست.آن ها هیچ نمی دانند و ما همه چیز را میدانیم.ما سیر تاریخ را شناخته ایم.

ما آینده را می بینیم.ما معما را حل کرده ایم و به آن ها که زور می زنند و جواب های خنده دار می دهند می خندیم.ما به آن ها می خندیم!

10 بهمن 1386

اخبار رفقای در بند ...

حمایت یاشار کمال از دانشجویان دربند

یاشار کمال (به ترکی: Yaşar Kemal) (زاده ۱۹۲۳) از نویسندگان معاصر مشهورو کرد تبار ترکیه است. یاشار کمال موفق به دریافت جایزه صلح ناشران و کتابفروشان آلمان (اکتبر ۱۹۹۷) شد. اودر میان خوانندگان ایرانی نامی آشناست. بیشتر رمان‌های یاشار کمال به زبان فارسی ترجمه شده و مقبولیت خاص و عام، یافته‌است. آثار یاشار کمال اگر چه از متن سرزمین و جغرافیایی محدود ومشخصی بر آمده‌اند، ساختار و محتوایی جهانی دارند. رمان اینجه ممد او تا کنون به بیش از ۲۰ زبان منتشر شده و بارها به فیلم در آمده‌است.
وی طی نامه ای از فراخوان کمیته ی پی جوی آزادی دانشجویان دربند حمایت کرد.

مصاحبه پدر کیوان امیری الیاسی
http://studentsfreedom.campaign.googlepages.com/kayvan_amiri.mp3

مصاحبه خواهر نادر احسنی
http://studentsfreedom.campaign.googlepages.com/nadereahsani.mp3

مصاحبه برادر سهراب کریمی
http://studentsfreedom.campaign.googlepages.com/sohrabekarimi.wma

پس از گذشت 16 روز هم چنان خانواده ی تعدادی از دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب، بازداشت شده در 24 دی ماه از فرزندان خود کاملاً بی خبرند. از جمله خانواده های امین قضایی و سروش ثابت هنوز هیچ گونه تماسی از طرف فرزندانشان نداشته و هیچ مقام مسئولی نیز با آنان تماس نگرفته تا خبرسلامتی فرزندانشان را به ایشان برساند. این خانواده ها هم چنان در نگرانی غیر قابل تصوری به سرمی برند.
این نگرانی ها با خبرهای مربوط به مرگ غیر منتظره تعدادی از زندانیان در شهرستان ها دو چندان شده است.
مادری را در نظر آورید که پس از گذشت 16 روز کوچکترین خبری از جگر گوشه اش ندارد. چطور می تواند شبی را آرام سر بر بالین بگذارد؟
به کدامین جرم؟؟

امروز تعدادی دیگر از دانشجویان دربند با تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه از زندان اوین آزاد شدند، از آن جمله:
کیوان امیری الیاسی
علی کلایی
علی سالم
یاسر(صدرا)پیرحیاتی
آزادی آنان را به خانواده های آنان و تمامی همراهان و حمایت کننده گان دانشجویان دربند تبریک می گوییم .

در پی اعلام فراخوان آزادی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب توسط ایرج جنتی عطایی، شاعر و ترانه سرای پرآوازه، بسیاری از هنرمندان و فعالین سیاسی اعلام حمایت خود از دانشجویان در بند را با پیوستن به این فراخوان اعلام داشتند.

برای اطلاعات بیشتر و مشاهده اسامی می توانید به آدرس زیر مراجعه کنید.

http://www.janatie-ataie.com/weblog/weblog.htm

با گذشت حدود 2 ماه از بازداشت دانشجویان ،به تعدادی دیگر از آنان وثیقه های سنگین اعلام شده است. از آن جمله :
1- علی کلایی 80 میلیون تومان
2- کیوان امیری الیاسی 50 میلیون تومان
3- علی سالم 50 میلیون تومان
4- مجید اشرف تژاد
5- بهرام شجاعی
به نظر می رسد تنها در صورتی که خانواده های این دانشجویان امکان تهیه وثیقه های تعیین شده را داشته باشند می توانند قرار بازداشت را به قرار وثیقه تبدیل کنند. نباید فراموش کنیم تعدادی از این دانشجویان امکان فراهم کردن چنین مبالغ گزافی را ندارند از آن جمله سعید آقام علی هم چنان پس از 10 روز از اعلام مبلغ وثیقه اش (100 میلیون تومان ) در بند به سر می برد ، و خانواده ی او از فراهم کردن این مبلغ هنگفت ناتوان بوده اند.
به نظر می رسد کسانی که تعیین وثیقه را برای این دانشجویان به عهده گرفته اند بویی از فقر و مشکلات اقتصادی نبرده اند. و این ارقام نجومی برایشان مبالغ قابل دسترسی می باشد. دریغا که در مملکتی زندگی می کنیم که 700 هزار نفر در فقر خشن و 7 میلیون نفر زیر خط فقر مطلق زندگی می کنند. و حتی شمردن صفرهای این مبالغ نیر برایشان چندان ساده به نظر نمی رسد.
دریغا که در سرزمین می زییم که مزد گورکن از آزادی آدمی افزون است.

مصاحبه ی پدر مهدی الهیاری

دیروز 27 ژانویه 2008 در شهر کپنهاک آکسیونی با تعداد کثیری از سازمانهای دانشجویی دانمارک جهت حمایت از دانشجویان دربند تشکیل شد ، با توجه به بدی آب و هوا و باد و بوران شدید این تجمع برگزار شد و آنان حمایت خود را از آزادی بی قید و شرط دانشجویان دربند اعلام کردند.

امروز بالاخره پس از 58 روز بی خبری خانواده ی نادر احسنی فرزند خود را ملاقات کنند. این خانواده در طی این 58 روز هیچ گونه تماس یا ملاقاتی با فرزندشان نداشتند و در بی خبری کامل به سر می بردند.
معلوم نیست بر اساس کدام قانون یا مجوزی می توان دانشجویی را به جرمی نا مشخص حدود دو ماه بدون هیچ گونه تماسی با خارج از زندان در حبس نگه دارند. کاشکی کسی بود که جواب این خانواده های نگران را می داد.

8 بهمن 1386

آخرین اخبار از کوی دانشگاه تهران

۰۷ بهمن ۱۳۸۶

Monday, 28 January 2008

براساس آخرین گزارش رسیده از دانشگاه تهران، تظاهرات خشمگینانه بیش از١٥٠٠ تن از دانشجویان دانشگاه تهران که از عصر امروز آغاز شده بود در زیر حملات مأموران انتظامی و برف سنگین تا ساعت٢١:٣٠ دقیقه ادامه داشت. در این تظاهرات شعار دانشجویان از جمله: ما فرزندان کاوه و سیاوشیم، تا سقوط این نظام از پا نمینشینیم ، حکومت زور نمیخوایم، پلیس مزدور نمیخوایم ، احمدی پینوشه، ایران شیلی نمیشه ، محمود احمدی نژاد، عامل تبعیض و فساد و دانشجو میمیرد ذلت نمیپذیرد، دانشگاه پادگان نیست، آزادی دانشجوی زندانی بوده اند.

.مأموران گارد ویژه که در طول تظاهرات مرتباً کمک میخواستند و دستههای تازه نفس به صحنه میآوردند، با استفاده از ماشینهای آبپاش و باتون به دانشجویان حمله میکردند، گارد ویژه ضد شورش و نیروی انتظامی از در جنوبی کنار دانشکده فنی وارد کوی دانشگاه میشود و ٢٠ نفر از دانشجویان معترض را دستگیر میکند. در جریان درگیری دانشجویان با گارد ضد شورش بیش از ٦٠ نفر از دانشجویان زخمی شده اند. اما دانشجویان که درِ قفل شده دانشگاه را شکسته بودند و با پرتاب سنگ به درگیری با مأموران ادامه دادند، چندبار آنها را به عقب راندند. دانشجویان در ساعت ٢١:٣٠ دقیقه اعلام کردند که تظاهرات را موقتاً پایان میدهند و فردا ٧ بهمن در صورتی که خواست هایشان برآورده نشده باشد، اعتراضات را با شدت بیشتری از سر خواهند گرفت.

گزارش تلفنی یکی از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب از کوی دانشگاه تهران:

"مامورین یگانه ویژه به خوابگاه دانشجویان برای بار دوم حمله کردند. در ساعت اولیه صبح و تا نیمروز دیروزمامورین انتظامی و لباس شخصی ها همانطور که در گزارش قبلی گفتم در اطراف کوی دانشگاه و امیراباد شمالی حضور داشتند وتیمی از گروه ضربت که در عملیات ازال اوباش از ان استفاده می شد را در مسجد نبوت مخفی کرده بودنند در ساعت شش بعداز ظهر بیش از یکهزار نفر دانشجو در خیابان امیراباد شمالی تجمع می کنند دست به اعتراض و شعار دادن میکنند در این هنگام نیروهای ضربت وارد شده ولی دانشجویان مقاومت کرده و حتی درهای دانشگاه را میکنند وبعد با هوشیاری و دادن شعارهای خود به خوابگاه خود میروند. در ساعت دوازده شب خفاشان شب پرست و سایه سرکوب بر خوابگاه زمانی که دانشجویان در خواب بودن حمله میکنند و تعدادی از دانشجویان را دستگیر کرده و مورد حمله خود قرار میدهند. تعداد دیگری از دانشجویان از خوابگاه فرار کرده و در خیابانهای اطراف پراکنده میشوند. این در حالی است که بخاطر برف و سرمای شدید فردا مدارس تهران و کلیه پروازها را تعطیل نمودن و عزیزان ما این آینده سازان ما در سرما یا در زندان و بازداشتگاههای حکومت اسیر شدند یا در خیابانهای سرد تهران زیر برف آواره شده اند."

به نیروهای امنتی اخطار میکنیم! تلاش آنها برای سرکوب آزادیخواهی و برابری طلبی را به شکست میکشانییم!

7 بهمن 1386

آخرین اخبار رفقای دربند

همه دانشجویان زندانی باید فورا آزاد شوند !

آزادیخواهان جهان!

زندانی، شکنجه و فشار و دستگیری و تعقیب دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب همچنان ادامه دارد.

درحالی که بیش از ٤٠ نفر از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در زندان ها بسر میبردند، نیروهای امنیتی حکومت اسلامی ایران ١٠ تن دیگر از یاران ما را در تهران در حالی که جمع شده بودند تا درباره اقدامات بعدی برای آزادی رفقایشان بحث کنند، دستگیر و روانه زندان اوین کرد. درمشهد، سنندج، مریوان و قزوین و اصفهان به خانه های دانشجویان حمله کرده اند و تعداد دیگری را ربوده اند و روانه زندان کرده اند.

حکومت اسلامی یاران ما را در حالی که بشدت شکنجه شده اند، به دیگر زندانیان نشان میدهد تا آنها را بترساند. پیمان پیران در حالی که پا و کتف راستش را شکسته اند، بهروز کریمی زاده در حالی که بر بدنش جای زخم های عمیق دیده میشده است را بخصوص بارها به نمایش گذاشته اند. نیروهای امنیتی یاران ما را زیر شدیدترین شکنجه ها قرار داده اند تا اتهامات واهی را که به آن ها نسبت میدهند را قبول کنند و در شوهای تلویزیونی کثیف سازمان داده شده از طرف خودشان شرکت کنند. کسانی که جرمی جز دفاع از آزادی و برابری و انسانیت ندارند را میخواهند وادار به قبول اتهامات پوچ رابطه با احزاب اپوزسیون بکنند.

ما دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب سخنگو و پرچمدار انسانیت و آزادی و برابری در ایران هستیم. حکومت اسلامی تلاش دارد با سرکوب ما، کل جنبش آزادی و برابری را در ایران سرکوب کند.

حکومت تحت فشارهایی که تاکنون بر او آمده است، وادار به آزادی تعداد کمی از یاران ما با قید وثیقه های بسیار سنگین شده است. حکومت اسلامی پیش از آزادی این عزیزان آنها را زیر شدیدترین فشارها گذاشته است. حکومت تلاش دارد تا بخشی از موفقیت اعتراض ما و شما را با ترساندن و فشار روحی پس بگیرد تا فضای ترس و وحشت را به مبارزه ای که امروز دیگر در سراسر جهان برای آزادی دانشجویان جاری است، تحمیل کند. خانواده های زندانیان را زیر شدیدترین فشارها قرار داده اند.

مردم آزادیخواه!

ما، دانشجویان زندانی، خانواده های زندانیان و کل جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی امروز بیش از هرزمان دیگری به حمایت های شما محتاج است. فراخوان ٢٢ دسامبر ما برای آزادی دانشجویان زندانی با حمایت های بی نظیر شما روبرو شد. ما دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب صمیمانه از تلاش های تاکنونی شما سپاسگذاری میکنیم. آکسیونهای سراسری ٢٨ دسامبر یک پیروزی بزرگ و فراموش نشدنی بود که صدای آزادی خواهان و برابری طلبان ایران را به مردم جهان رساند. این تلاش و مبارزه اما هنوز کافی نیست. یاران ما، دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب هنوز در شکنجه گاه ها بسر میبرند، جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی هنوز زیر فشار دستگاه های امنیتی قرار دارند. این سرکوب را باید شکست داد و ما در این تلاش به یاری شما محتاجیم.

ما به این مناسبت روز ١٦ فوریه را روز اعتراض سراسری به جمهوری اسلامی برای آزادی همه دانشجویان زندانی اعلام میکنیم. همه شما را در هر کجا که هستید فرامیخوانیم که در این روز از هر طریقی که مناسب میدانید، خواهان آزادی فوری همه دستگیر شدگان و توقف فوری سرکوب آزادیخواهان و برابری طلبان شوید.

آینده از آن ماست!

زنده باد آزادی!

زنده باد برابری!

دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاه های سراسر کشور

٢٧ زانویه ٢٠٠٨ – ٧ بهمن ١٣٨٦

شکنجه شدید یاران ما برای گرفتن اعتراف

Saturday, 26 January 2008

طبق اخبار ی که به دست ما رسیده است٠ رفقای زندانی بشدت زیر فشار بوده و هستند، شکنجه های جسمی شدید برای گرفتن به اصطلاح اعتراف از دانشجویان زندانی بشدت در جریان است٠ مامورین زندان، بازجو ها در تلاشند که تحت فشار رفقای زندانی را به قبول هر آنچه که خودشان میخواهند وادار کنند٠ پیمان پیران بشدت وضع جسمی بدی دارد، پایش را شکسته اند، سعید حبیبی هنوز در تک سلولی و زیر شدید ترین شکنجه ها است، بهروز کریمی زاده زخم های متعددی بر بدن دارد٠ وضع جسمی بسیاری از زندانیان چنان وخیم است که بارها به بیمارستان منتقل شده ا ند٠ رفقای جدیدی که باز داشت شده اند، امین قضایی ، سروش دشتستانی، بیژن صباغ و دیگران زیر شکنجه و فشار رژیم هستند٠

همه این ها در حالی است که روزانه ماموران امنیتی حکومت در تماس با خانواده های یاران زندانی، آن ها را تهدید میکنند٠ مستقیما با کمیته پی جویی تماس گرفته شده است و اخطار داده اند که اگر انعکاس اخبار را متوفق نکنند، سراغ آن ها هم میایند!

همه این ها به ما فقط ترس رژیم را نشان میدهد٠ دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب چیزی جز خواست مردم را اعلام نکرده اند٠ این پرچمی بود که ما به همراه همه یاران زندانی برافراشتیم، هیچ فشاری چه در داخل زندان و چه بیرون آن، دیگر جلوی ما را نخواهد گرفت٠ تظاهرات دیروز در کوی داانشگاه تنها یک نمونه از آن است٠ حکومت تلاش دارد تا با سرکوب شدید ما جا را برای بازی یاران خود در دانشگاه باز نگه دارد٠ کور خوانده اند! یارانشان قبلا برای ما و همه دانشجویان امتحان پس داده اند!

هر به اصطلاح اعترافی که رژیم با شکستن دست و پای رفقای ما در زندان به آن ها تحمیل کند، هر زخمی که بر پیکر یاران ما برای قبول باصطلاح جرمی واردشود، تنها عزیزی و عشق ما و دانشجویان را به زندانیان بیشتر میکند٠ اعتراف به آن چیزی که خود حکومت مایل به شنیدن آن است با شکستن دست و پا و شکنجه، تنها پوچی منطق آنها برای مبارزه با ما را نشان میدهد!

راه دیگری نیست! یا باید دامنه اعتراض و وجود دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب را گسترش داد، یا اینکه خفه شد و به امتحان پس داده های منقدین نیم بند حکومت قناعت کرد! ما مدتهاست که راه اول را انتخاب کرده ایم!

حمایت پروفسور آلکس کالینیکوس از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در بند

پروفسور کالینیکوس، استاد عالی رتبه دانشگاه کینگ کالج لندن، ضمن امضای فراخوان خانواده های دانشجویان دربند و حمایت از این دانشجویان خواستار آزادی هرچه سریعتر این دانشجویان شده است.
بسیاری ازکتب و مقالات این استاد دانشگاه به فارسی ترجمه و در ایران به چاپ رسیده است که از آن جمله می توان به کتابهایی نظیر "درآمدی بر نظریه اجتماعی"، "نقد پست مدرنیسم"،"مارکسیسم و فلسفه" و ... اشاره کرد.

51 روز گذشت. ایلناز آزاد شد. اکنون روبروی من نشسته. آخرین تلاشمان را می کنیم که خوشحال باشیم. اما گاهی گریه می کنیم. گاهی می خندیم. نگهبان همدیگر شدیم که یکی نرود جای خلوتی گیر بیاورد و گریه کند. ما خانواده ی پرجمعیتی هستیم. از هر چه حرف می زنیم در آخر به این موضوع ختم می شود: ایلناز . او بی تاب است. در جمع راحت نیست. اگر تنها هم باشد فوری به گریه می افتد. نمی دانم چه خواهد شد. آیا من به عنوان مادر خانواده چقدر تاب خواهم آورد تا بتوانم هر کدام را به شکلی وادار به صبر و مقاومت در مقابل حوادث روزگار و فراز و نشیب های زندگی کنم. گفتنش راحت است اما وقتی در مقابل موضوع قرار می گیری دل شیر می خواهد که بار غم کشد...
عزیزان خواننده من نسرین عبداللهی موسوی مادر ایلناز جمشیدی از تمام عزیزانی که در هر مکان و جایی که ما را یاری، همراهی و همدلی کردند و با حسن نیت تسلی دهنده ی ما در زمان مشکلات مان بودند صمیمانه سپاسگذارم و امیدوارم و آرزو می کنم هر چه سریعتر روزی بیاید که اوین و اوین ها در سراسر دنیا مکانی برای کسب علم و دانش و جایگاهی برای صلح و دوستی باشد.

میلاد عمرانی صبح روز چهارشنبه٬ سوم بهمن ماه با تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه ی ۱۰۰ میلیون تومانی از زندان اوین آزاد شد. قبل از همه آزادی میلاد را به خانواده ی او تبریک می گوییم و آرزوی آزادی هر چه زودترهمه ی دانشجویان دربند را داریم.

خانواده سعید حبیبی از تماس تلفنی سعید پس از 52 روزخبر دادند،وی از سلامتی خود خبر داد وگفت که همچنان در سلول انفرادی نگهداری می شود.

امروز ایلناز جمشیدی با تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه 100 میلیون تومانی از زندان اوین آزاد شد، بدین ترتیب پس از گذشت 51 روز در بازداشت به کانون خانواده خود بازگشت.

امروز اول بهمن ماه تعدادی از دانشجویان دربند با خانواده های خود ملاقات کردند. علی کلایی، کیوان امیری الیاسی ، نسیم سلطان بیگی ، ایلناز جمشیدی و بهروز کریمی زاده از آن جمله اند،همین طور مهدی گرایلو و مهدی الهیاری نیز برای اولین بار پس از گذشت 50 روز با خانواده های خود دیدار کردند. هم چنان درخواست خانواده های بازداشت شده در تاریخ 24 دی ماه جهت ملاقات یا تماس تلفنی بی نتیجه ماند، و هم چنان آنان در نگرانی نگه داشته شدند.
از طرفی سعید حبیبی ، پیمان پیران ، نادر احسنی ، سهراب کریمی از داشتن هر گونه ملاقات و تماسی با خانواده های خود محروم می باشند و خانواده های آنان کماکان کوچکترین خبری از آنان ندارند .

بالاخره پس ازگذشت یک هفته بی خبری خانواده ها از بازداشت دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب در 24 دی ماه دیروز تعدادی ازآنها با خانواده های خود تماس گرفتند و آنها را از بی خبری در آوردند. بیژن صباغ و سروش دشتستانی از جمله آنان بودند. ولی هم چنان سایر دانشجویان هنوز تماسی نگرفته اند و خانواده های آنها نیر در نگرانی و اضطراب به سر می برند.

دیروز روزبه صف شکن، انوشه آزادبر، محسن غمین با قرار دادن وثیقه آزاد شدند، باقی فرزندان ما ایلناز جمشیدی و نسیم سلطان بیگی در تلاش برای فراهم کردن وثیقه های نجومی خود می باشند.

روز ۱۱ آذرماه۱۳۸۶ که چیزی به ۱۶ آذر یادواره شهدای دانشجوی دانشگاه تهران نمانده بود دانشجویان ازادیخواه و برابری طلب خود را آماده می کردند تا در این روز فریاد حق طلبانه خود را بر علیه ظلم و استبداد و اختناق به گوش جهانیان برسانند، اما حکومت جمهوری اسلامی ایادی خود را آماده کرده تا با تمام توان دانشجویان آزادیخواه را سرکوب کند. در ۱۱ آذرماه دستگیری بیش از ۳۰ تن از دانشجویان آغاز گردید.

یکی از دانشجویان دستگیر شده فرزند ما، نادر احسنی است که توسط نیروهای امنیتی در جلو منزل بین ساعت ۹:۳۰-۱۰ صبح ربوده شده و به محل نامعلومی انتقال یافت. در ساعت ۱۵:۳۰ همانروز که خانواده در بی اطلاعی و نگرانی به سر می بردند، دو نفر که خود را ماموران نیروی انتظامی معرفی کردند، وارد منزل ما شدند و بعد از ۲.۵ ساعت تفتیش منزل و وسایل شخصی تمام اعضای منزل، کیس کامپیوتر، کتاب، شعرها و دست نوشته های وی را بعنوان سند و مدرک با خود بردند. یکی از آن دو اظهار داشت که نادر دستگیر و در زندان اوین محبوس و دیگری اظهار بی اطلاعی کرده و گفتند تنها به دادسرای انقلاب برای بررسی وضعیت وی مراجعه شود.

ازآن روز به بعد چندین بار به دادسرای انقلاب مراجعه کردیم. بعد از دو هفته از بازداشت وی، دستگیری وی تایید شد. در صورتی که تاریخ بازداشت ۱۷ اذر ماه نوشته شده بود.در ادامه پیگیری وضعیت فرزندمان به کمسیون اصل ۹۰ مجلس، کمسیون امنیت ملی(اقا محمدی)، مسئولین زندان اوین، اداره کل نظارت و پیگیری و رسیدگی به شکایات مردمی قوه قضاییه (اقای ابراهیمی)، معاون دادستانی در امور زندان ها(سالاری کیا)، معاون امنیت دادستان (قاضی حداد) مراجعه کرده و غیر از تحقیر، توهین و تهدید و مجرم شناختن فرزندمان و دیگر دانشجویان دستگیر شده با وعده های دروغین در مورد آزادی و ملاقات با فرزندمان چیزی عایدمان نشد و تا به امروز ۲۹ دیماه ۱۳۸۶ که ۴۹ روز ازبازداشت و نگهداری وی در سلول انفرادی می گذرد، او تا به حال حتی کوچکترین تماس و ملاقات با اعضای خانواده وکیل مدافع خود نداشته است.

ما از تمامی سازمانها، نهادهای و ارگانهای حقوق بشری و انساندوست جهان برای آزادی و روشن شدن وضعیت فرزندمان استمداد می طلبیم.

خانواده نادر احسنی

۲۹ دی ماه ۱۳۸۶

رونوشت:

کمیساریای عالی حقوق بشر خانم لوئیز آربور

رئیس پارلمان اتحادیه اروپا

کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا

سازمان عفو بین الملل

سازمان دیدبان حقوق بشر

امروز صبح در طی تماس تلفنی با پدر روزبه صف شکن وثیقه 150 میلیون تومانی برای تبدیل قرار بازداشت از خانواده وی خواسته شد. لازم به ذکر است که خانواده روزبه وثیقه مذکور را آماده کرده و در وقت اداری امروز تسلیم مقامات مربوطه کرده اند.

2 بهمن 1386

سروده ای از ایرج میرزا بمناسبت عاشورای حسینی

بعضی وقتها یک شعر چقدر راه نرفته رو میره و چه خوب حق مطلب رو ادا می کنه! تقدیم به همه ی رمگان و چوپانان بی شرف سوء استفاده گرشان!

بیچاره چه می کشی خودت را ----------          دیگر نشود حسین زنده
کشند و گذشت و رفت وشد خاک ----------       خاکش علف و علف چرنده
من هم گویم یزید بد کرد ---                 ------- لعنت به یزید بد کننده
اما دگر این کتل متل چیست ----------              وین دسته خنده آورنده
تخم چه کسی برید خواهی -----