این طنز تلخ رو از وبلاگ دوست عزیز حامد که گفته بودم بسیار پیگیر و پرکار و خوش ذوقه گرفتم بخونید :

نیک آهنگ کوثر

مرتضوی : هنوز شکنجه نکرده ایم که بفهمید شکنجه یعنی چه!

ه گزارش خبرنامه امیرکبیر مرتضوی در پاسخ به اعتراض خانواده ها که به او متذکر شدند که فرزندان ما گناهی ندارند و تحت شکنجه از آن ها اعتراف گرفته شده، گفت: چه کسی گفته آن ها شکنجه شده اند؟ من باید تشخیص بدهم که شکنجه شدند، که می گویم شکنجه نشده اند. ما هنوز شکنجه نکرده ایم که بفهمید شکنجه یعنی چه! تحت فشار هم اعتراف نکرده اند. نشریات موهن کار همین سه نفر بوده و تا ندامتنامه ننویسند از آزادی هم خبری نیست. مرتضوی در پاسخ به سوال خانواده ها که پرسیدند «پس دستور قوه قضاییه چه می شود؟!» گفت: دستور قوه قضاییه به من مربوط است نه به شما. از این به بعد هم حق دیدار با هیچ کس را ندارید. نه مقام سیاسی و نه مقامات مسئول. فقط باید رویه تان را عوض کنید تا دوباره اجازه ملاقات و تماس تلفنی بدهم. فرزندانتان هم باید ندامتنامه بنویسند تا آزاد شوند، همین! خبرنامه امیرکبیر حتما میبایست به جای تخم مرغ ٬تخم بوقلمون یا تخم دایناسور و بجای شیشه نوشابه شیشه کوکا مشهدی توی ماتحت زندانیها میکردند تا از نظر قاضی مرتضوی شکنجه اطلاق شود یکی نیست به مرتضوی بگوید برادرجان شما این زندانیها را با زندانیهای زمان شاه مقایسه نکن آنها اکثرا آخوند بودند و فابریک سایزشان بیگ سایز بود و اگر با کپسول اکسیژن هم شکنجه میشدند مشکلی نبود چون از بدو ورود به حوزه تحت تعلیم و آموزشهای ضد شکنجه توسط پیشکسوتان قرار میگیرند.

از وبلاگ شوق رهایی

پی نوشت ۱ : چگونه است که حرمت و کرامت انسانی به فراموشی سپرده شده است و مردمی که روزگاری داعیه دار تمدن بشری بوده اند امروزه اینچنین از منفورترین مجازات ها بهره مند هستند به جهت اینکه همواره در ترس و وحشت باشند . چگونه نمایندگان و وکلای مردم در مجلس ، چنین قوانینی را همچنان بر می گزینند. چگونه باید فرهنگ سازی در این زمینه صورت گیرد. قوانینی که خود از خشونت و توحش به جهت اداره جامعه استفاده می کند ، قوانینی که خود عامل و مروج خشونت است ، چگونه می تواند خشونت را از جامعه بزداید؟

چند مقاله رو اینجا میگذارم .. حوصله کنید بخونید بد نیست .. برای من که جالب بود .. نظری نمیدم به خصوص که مبحث تخصصیه و من سر رشته و مطالعه ی درخوری در این مفاهیم نداشته ام . بیشتر از شخصی به نام آقای داریوش برادری کارشناس ارشد روانشناسی و روان درمانگره که انگار نظرات شون خیلی بحث برانگیز شده ! نقد و نظرهای پایان بعضی مقالاتش نیز خیلی جالبه ! ولی هر چه هست مقوله ی روانکاوی و ضرورت آن نیز برای من بسیار مهم و مسجل جلوه می کند این روزها که در آینده حتی کوتاه اشاره ای به آن خواهم داشت . با هم بخوانیم :

آسیب شناسی روانشناختی فردیت ، گیتی گرایی ایرانی و خطاهای آرامش دوستدار و عبدی کلانتری

آسیب‌شناسی روشنفکر از منظر روانشناختی ضرروی است

تکرار آیین شاه کشی و تراژدی بوف کور در قالب نقد بوف کور

در باب واژه کوئیر،همجنس بازی و مقاله آقای تیزبین

کاوشی در روان جمعی ایرانیان از خاستگاه آسیب شناسی مدرنیت

آسیب شناسی هماغوشی اروتیسم مدرن و مارک دساد با جان و روان ایرانی

آسیب شناسی هماغوشی اروتیسم مدرن و مارکی دوساد با جان و روان ایرانی(2)

این متن هم از وبلاگ یکی از رفقا گرفتم .. خیلی خوشم اومد .. مرسی سروش :

هیچ حقیقتی جز تغییر وضع موجود وجود ندارد. تنها وقتی زندگی می کنی که مرگ ارزش مصرف را به چشم دیده باشی. همگان احمقند؛ اینرا به جرات می گویم. این فقط یک جمله فضل فروشانه نیست که البته این هم هست. هر کسی جرات و ارزش رسیدن به پوچی را ندارد. کلیپ اش از این جمله آغاز می شود. "هیچ چیز بهتر از یک دروغ باورکردنی نیست" و به راستی زندگی توده ها که زنده بودنشان آمیخته به تبلیغات و سکس نظام مردسالاری است چیزی جز این دروغ خوب نمی تواند باشد. تمام زندگی شان شده اینکه دنبال پیتزای پپرونی با ده طعم مختلف بیابند و سرمایه داری آنرا با یازده طعم تحویل شان می دهد و این دروغی باور کردنی است.

زن به درد بیلیبوردها می خورد که رویش نوشته باشند "از هوست پیروی کن" که در تحجر جمهوری اسلامی این زن جای خود را به سپر جلوی بی ام دبلیوی بزرگراه مدرس داده که رویش نوشته "منطق زندگی لذت است" اما توده ها از لذت بردن و هوس راندن هم عاجزند و حداکثر لذت و هوسشان به تخت خواب های بو گندو و پر از اسپرم های خشک دو نفره خانوادگی شان ختم می شود و از آن فراتر نمی رود. لذت و هوس را آنطور که سیستم مردسالار تعریف کرده می خواهند، فرم می خواهند، فرم لذت می خواهند، هیچ وقت طرفدار "تصادف" و "خود ارضایی دسته جمعی" نیستند.

یک صلیب به دست و عمامه به کله باید محدوده لذت شان را تعیین کند و از این خود محدودی لذتی فراتر از خود لذت می برند. و این وارونگی را به راحتی آب خوردن قبول می کنند. زندگی شان نابود شده سرمایه داری است اما شب ها را باید به دیدن سریالهای تلویزیون سر کنند تا دوباره فردا بتوانند با خیال سریال شب قبل مثل خر کار کنند. این کمدی اصلا تو ذهن من جا نمی گیره، کمدی که برای خیلی ها خود زندگی است. کمدی از اینجا شروع میشود و به همین جا ختم می شود که:" سر کار گاییده می شی و شب زنتو می گایی." البته این وسط سریال هم می بینی که یکنواختی زندگی ات کم بشه. آها یادم افتاد، مثل اینکه بعضی وقتها هم می شاشی !

برگردیم به کلیپ، وقتی موتور سوار با قدرت مرد وارد صحنه می شود جمله "قوی باش، برتر باش" بر صحنه تلویزیون نقش می بندد و وقتی موتور سوار زن با نرمی وارد صحنه می شود جمله "یک کسی باش". این سناریو زندگی مردسالارانه و سرمایه دارانه است. کسی به این توجه نمی کند که این فقط افسانه خلقت نیست که زن از دنده چپ مرد بیرون آمده بلکه این روزمرگی هر روزه هست که زن از کنش اجتماعی مرد زاده و دوباره زاده می شود. زن باید یک کس دیگر باشد تا مرد قوی و برتر جلوه کند. زن باید روی بیلیبورد ها جا خوش کند تا مردان سایه سرش بشنود. یی ونه سنس در این کلیپ به "باربارا کروگر" برگشته، به نقطه ای که باید با زبان کلمات به تو سیلی بزند. وقتی تصاویر ترکیبی نظریه های زیبایی شناختی مدرنیسم را به هم می ریزند همیشه پست مدرنیسم طلوع نمی کند بلکه در مواقعی که پیوندی فیزیکی بین موضوع تصویر و جامعه وجود داشته باشد به زبانی انتقادی منجر می شود که گور سرمایه را خواهد کند.