دیالنفی

خـبـر دارى اى شیخ دانا که من------------خدا ناشناسم خدا ناشنــــــا س

نه سربسته گویم دراین ره سخن------------نه ازچوبِ تکفیردارم هراس

زدم چون قـدم ازعـدم در وجو د------------خدایـت بـرم اعتبارى نداشــت

خـــداى تو ننگیـن وآلوده بــــود------------پرستیدنـش افـتخارى نداشـــت

خــدائى بدیـنـسان اســـیـرنـیــا ز------------که برطاعت چون توئى بسته چشم

خــدائى که بـهـر دو رکعت نماز------------گرآید به رحم وگرآید به خشــــــــم

خــدائى که جـزدرزبـان عـــرب------------بــه دیـگـر زبـانـى نـفـهـمـد کــلام

خــدائى که نـاگـه شود درغضب------------بسوزد به کین خرمن خاص وعام

خــدائى چنان خودسر وبـلهـوس------------که قهرش کـنـد بـیـگـناهان تباه

بـه پـاداش خـشنودى یک مگـس------------زدوزخ رهاند تنــــــــى پرگناه

خــدائى کـه بـا شـهـپـر جـبرئیل------------کند شهــرى آباد را زیر و رو

خــدائى کـه درکـام دریـاى نـیـل------------برد لشکر بى کرانــــــى فرو

خــدائى کـه بى مزد مـدح وثـنـا------------نگردد به کار کســى چاره ساز

خدا نیسـت بـیـچاره، ورنه چـرا------------به مدح وثناى تو دارد نیــــــاز

خداى توگه رام و گه سرکش است------------چو دیوى که اش باید افسون کـنند

دل او به "دلال بازى" خوش است------------وگرنه "شفاعتگران" چون کننــد؟

خـداى تـوبا وصـف غلمان وحـور------------دل بـنـده گـان را به دســت آورد

به مکر و فریب و به تهدید و زور------------به زیر نگین هرچه هـسـت آورد

خـداى تو مانند خان مغول------------"بتهدید چون برکشد تیغ حکم"

زتهدیـد آن کـارفـرماى کـل------------"بمانند کرٌ و بیان صم و بکم"

چو دریاى قهرش درآید به موج------------ندانـد گـنه کاره از بـى گناه

به دوزخ درون افـکند فوج فوج------------مسلمان وکافر، سپید وسیاه

خــداى تــو انــدرحـصـار ریــا------------نهان گشته کزکس نبیند گزند

کسى دم زند گر به چون و چرا------------به تکفیر گـردد چـماقش بـلند

خــداى تـو با خـیـل کـرٌ و بیان------------به عرش اندرون بزمکى ساخته

چوشاهى که ازکار خلق جهان------------بـه کـــار حـرمخـانـه پــرداخـتـه

نهان گشته درخلوتى تو به تو------------بـه درگاه او جز ترا راه نیست

توئـى مـحرم او که ازکار او------------کسى در جهان جزتوآگاه نیست

تو زاهد بدینسان خـدائى بـناز------------که مخلوق طبع کج اندیش تست

اسیر نیاز است و پابـست آ ز------------خدائى چنین لایق ریش تســــت!

نه پنهان نه سربسته گویم سخن------------خدانیست این جانور، اژدهاست

مرنج ازمن اى شیخ دانا که من------------خدا ناشناسم اگر "این" خداست!

سعیدى سیرجانى
سیرجان ١٣٣٦