قصد دارم چکیده ای از مطالب کتاب " نظریه شناخت " اثر ارزشمند و ماندگار " م . کورنفورت " با ترجمه ی زیبای آقایان فرهاد نعمانی و منوچهر سناجیان ( تهران ، 1357 ، انتشارات امیرکبیر ) رو با تلفیق و تطبیق با انگاره ها و باورها و اعتقادات خودم به رشته ی تحریر بیارم که مبنایی مکتوب و تا حد توان منسجم جهت سنجش نوشته ها و مواضع من باشه .. مبنایی که امیدوارم پس از بررسی و تحقیق و دقت بر اون در صورت پذیرفتنش آن را مبنای فکر و اندیشه و زندگی تان کنید و مهمتر از همه به آن عمل کنید . تأکید و خواهش می کنم با حداقل سرعت و حداکثر دقت بخوانید ..

در فصل اول نویسنده به موضوع " طبیعت و منشاء ذهن " می پردازد که به وجوه تمایز و ارتباطات و منشاء ذهن و جسم می پردازد و ذهن و تمام انگاره های ذهنی را محصول و بازتابی از ماده و جهان مادی می داند که در اثر فعالیت آگاهانه ی ارگانیسم موجود زنده با محیط بیرونی شکل می گیرد .

" بازتاب واقعیت مادی در شعور ( آگاهی ) از خلال ارتباط فعال ارگانیسم زنده با محیطش روی می دهد . طریقی که توسط آن جهان مادی در شعور منعکس می گردد ، تحت سیطره ی ارتباط فعال ارگانیسم زنده ی باشعور و محیط است ، تحت سیطره ی اوضاع و احوال حیوان ، حالت درونیش و همینطور روابط خارجی . "

 " اندوخته ی فکری واقعی فرد تماماً به غنای روابط واقعی وی بستگی دارد . "

" آگاه بودن از چیزها اساساً یک حالت فعال است ، نه یک حالت انفعالی . آگاه بودن از چیزها تنها تأثیر پذیرفتن از آنها نیست ، بلکه پاسخ دادن به آنهاست . "

و در ادامه با تمیز وجوه تمایز امور ذهنی و عینی و نیز تقدم و تأخر آنها به مسأله ی مهم ِ علت ِ تفاوت ِ درک افراد از اشیاء می پردازد ( دغدغه و نقطه ی توجه و تأکید من ) .. همان موضوعی که من در پارادایمم به زودی به آن اشاره خواهم کرد :

" تفاوت هایی که در تجربه ی مردم و شیوه ی زندگی آنها وجود دارد ، تعیین کننده ی تفاوتهای درک آنها از اشیاء است . "

" تفاوت بین آنچه عینی است و آنچه ذهنی است بدین سبب است که ( الف ) حیوان فقط از پاره ای از قسمتها یا جنبه های محیطش ، و نه از همه ی آنها ، آگاه است و ( ب ) معنایی که حیوان به چیزها نسبت می دهد ممکن است غلط باشد – یعنی ، چیزها ممکن است بطور ذهنی چنان با هم مربوط گردند که با ارتباطی که آنها در دنیای خارج ، در واقع امر به نحوی عینی ، با یکدیگر دارند ، تفاوت داشته باشند . - امر عینی نسبت به امر ذهنی تقدم دارد به سبب آنکه ( الف ) وجود چیزها شرط آگاهی از آنهاست در حالی که آگاهی از چیزها شرط وجودی آنها نیست ، و ( ب ) چیزها مدتها پیش از آنکه هر نوع آگاهی در موجودات زنده پدید آید ، وجود داشته اند . پس ، از فعالیت دستگاه عصبی – ایجاد روابطی پیچیده و متغیر با جهان خارج – است که شعور بر می خیزد .  "

در فصل بعد به مبحث " تکامل انگارها " می پردازد و موضوع پندارهای ایدئولوژیکی و علم را پیش می کشد و طبق روال کلی کتاب به ریشه یابی و شناخت وجوه مختلف و وجودی آن می پردازد که بسیار خواندنی و روشنگرانه ست که چکیده ی آن در توان این قلم نمی گنجد ! نظر به هدف خاصی که در این نوشتار دنبال می کنم به فصل بعد که فصل آخر کتاب است می روم به نام " حقیقت و آزادی  " . تعریف حقیقت ، ریشه های آن و نسبی و مطلق بودن همزمانش را از زبان خود مؤلف می خوانیم :

" حقیقت تطابق انگارها با واقعیت عینی است . حقیقت از آنجا که به عباراتی بیان می شود که به اوضاع و احوال ، تجربه و وسایل خاص نیل به حقیقت مردمی که آنرا تنظیم می کنند ، بستگی دارد ، نسبی است . و از آنجا که آنچه به وسیله ی این عبارات بیان و بازسازی می گردد ، واقعیت عینی است که مستقل از دانش انسان وجود دارد ، مطلق است . "

" انگارها واقعیت عینی را با همه ی تمامیت آن و به نحوی کامل بازسازی نمی کنند ، بلکه فقط به شکلی تقریبی و نسبی مطابق با راهی که مردم قادر به کشف و بیان حقیقت بوده اند ، واقعیت را بازسازی می کنند . چون حقیقت عبارت است از تطابق انگارها با واقعیت عینی ، واضح است که ما همواره ناگزیریم که دو سوی ارتباط را در نظر آوریم – هم ذهن و هم عین - . از یک سوی ، واقعیت عینی وجود دارد ، که از هیچ روی به انگارهایی که ما راجع به آنها تشکیل می دهیم بستگی ندارد . از سوی دیگر ، انگارها در پویش فعالیت انسان شکل پیدا می کنند ، و بنابراین به طبیعت فعالیتی که این انگارها در آن بوجود می آیند ، بستگی دارند . اینکه چگونه ، به چه شکلی ، با چه تقریبی ، هستی در انگارهای ما بیان می گردد ، به ما و فعالیت ما – یعنی عامل ذهنی - بستگی دارد . اما آنچه در انگارهای ما بیان می گردد ، محتوای آنها و اینکه راجع به چه هستند ، به هیچ عامل ذهنی بستگی ندارد ، بلکه تشکیل یک الگو یا ملاک عیناً موجودی را می دهد که مستقل از بشریت وجود دارد و دانش نسبی ما تقریبی بدان است . "

" هر تصویر ذهنی از نظام جهان در واقع ، از نظر عینی به واسطه ی مرحله ی تاریخی و از نظر ذهنی به واسطه ی تشکیلات ذهنی سازندگان آن ، محدود است و محدود خواهد ماند .  "

و در تبیین جایگاه و نقش کلیدی عمل ( پراکسیس مارکس ) در مقوله ی شناخت می گوید :

" شناخت زاییده ی عمل است چرا که شناخت از تکامل انگارهایی که با شرایط ، موضوعها و وسایل مختلف فعالیتهای عملی ما مطابقت دارند ، به بار می آید . شناخت قوانین تغییرات اجتماعی تنها زمانی به دست می آید که درگیری انسانها برای تغییر ، جنبه ی عملی به خود بگیرد . بطور کلی ، در هر عصر تاریخی میزان شناخت جامعه و قوانین آن همواره با وظایف عملی اجتماعی آن عصر مطابقت دارد . از سوی دیگر ، مردم از چیزهایی که هنوز عمل آنان نیاز یا فرصت یافتن چیزی در مورد این اشیاء را ایجاب نکرده است ، شناختی کسب نمی کنند و نمی توانند کسب کنند . "

و از این جمله هم می توان به روش و شیوه ی نگاهی که در این کتاب به آن پرداخته می شود یاد کرد ، نگاه و روش علمی پرداختن و شناخت پدیده ها که به اعتقاد من اگر سر لوحه ی زندگی مان شود می تواند تغییرات بنیادین و شگرفی ایجاد کند .. به باور من این همان نوع نگاه و اصول حاکم بر تفکر غرب بعد از رنسانس است :

" ادراک به خودی خود فقط شرطی برای شناخت است ، اما تحقق آن نیست . شناخت انسان از چیزها از خلال گذر از احساس به احکامی که بر مبنای احساس به وجود آمده اند ، به دست می آید . با این ترتیب شناخت همواره بوسیله ی دور مدامی که کیفاً از فعالیتهایی که کل پویش دانستن را به وجود می آورد ، متمایز است ، پای می گیرد – یعنی وارد شدن به ارتباطات فعال با چیزها ؛ به دست آوردن ادراکات و مشاهداتی از این ارتباطات ؛ تنظیم احکامی بر مبنای این مشاهدات ؛ استفاده از این احکام برای هدایت ارتباطات فعال بیشتری با چیزها ، و کشیده شدن به مشاهدات بیشتر ، احکام زیادتر ، و جز اینها بدون اینکه پایانی برای آن متصور باشیم . "

نکته ی مهم دیگری که در اینجا مطرح می شود که بطور جالبی از اعتقادات و باورهای دیرینه ی من بود اثبات ِ دو نوع شناخت می باشد . موضوعی که بارها بر آن تأکید داشتم که " همه می فهمند و در ظاهر درک می کنند اما آن درکی که به شناخت واقعی که به عمل و تغییر ِ پدیده ی شناخته شده بخواهد منجر شود وجود ندارد " .. و حال بیان درست تر و علمی تر این بیان عامیانه ی من ! ابتدا شناخت دو مرحله ی شناخت و بعد تأثیرات و ویژگی های بکار بستن آنها  :

" در مرحله نخست ، شناخت به جنبه های جدا از هم چیزها ، نمودها و روابط خارجی چیزها ، محدود می گردد ، در حالی که در مرحله ی دوم گامی بزرگ به پیش بر می دارد تا کلیت ، ماهیت و روابط درونی چیزها را در برگیرد ، تناقضات درونی جهان پیرامون را برملا سازد ، و بنابراین توانایی درک تکامل جهان پیرامون را در کلیت آن و روابط درونی تمامی جنبه های آن را داشته باشد . "

" هنگامی که عمل تنها به وسیله ی آنچه ما راجع به نمود خارجی چیزها آموخته ایم ، هدایت شود ، آنگاه فاقد آن قدرتی است که به نحوی آگاهانه دگرگونیهای عمیقی در آن چیزها به وجود آورد ، یا آنها را به نحوی گسترده برای مقاصدی دور رس مورد استفاده قرار دهد . بر عکس هنگامی که شناخت ما از چیزها تنها از طریق نمودهای آنهاست ، عموماً در عمل منتظر آنچه اتفاق می افتد ، می مانیم ، و خود را با چیزها ، غالباً به شکل بدی ، تطبیق می دهیم – دچار احساس شگفتی و واخوردگی و بدبختی می شویم – تا اینکه بر آنها مسلط گردیم و آنها را با مقاصد خود سازگار کنیم . اما هنگامی که به درک واقعیتی که نمودها را تعیین می کند ، آغاز می کنیم ، آنگاه می توانیم با چیزها به نحو مؤثرتری مقابله کنیم و تغییرات عمیقی در آنها به وجود آوریم و از آنها برای مقاصد خویش استفاده کنیم . "

و نهایتاً موضوع ضرورت و آزادی .. در این مبحث به این مسأله می پردازد که اتفاقات بر حسب یک ضرورت طبیعی ( در وقایع طبیعی ) و تاریخی ( در وقایع اجتماعی ) صورت می پذیرند ولی وقوع آنها مشروط به اتفاق و تصادف است ( جایی که اراده و عمل انسان مؤثر واقع می شود در تسریع و نحوه ی به وقوع پیوستن حادثه و تصادف ) .. البته این نگرش تا حدی قابل نقد و بررسی به نظر می رسد چرا که بسیار هم مرز و نزدیک به نگرش ماتریالیسم مکانیستی می باشد که بحث در این مورد نه در حوصله ی این متن و نه در حال حاضر در حد تخصص بنده ست .. بیان شیواتر این اعتقاد را در جملات پایین از نگاه مؤلف بخوانید :

" این یک ضرورت تاریخی است که در تکامل جامعه ، سرمایه داری جایگزین فئودالیسم گردد . اینکه دقیقاً چه موقع و چگونه این تحول صورت می گیرد ، متضمن یک رشته اوضاع و احوال تصادفی است ، اما تکامل این اوضاع و احوال به نوبه ی خود زیر سیطره ی ضرورت تاریخی قرار دارد . اگر امر ضروری امری باشد که طبیعتش آنرا ایجاب کرده است و جز آن نمی توانست باشد ، امر تصادفی امری است که می توانست جز آن باشد ... آنچه ضروری است آمیخته ای از حوادث است . دقیقاً در جزئیات تصادفی است که امر ذاتاً ضروری خود را جلوه گر می سازد . "

" همه ی رویدادها ، چه رویدادهای ضروری باشند و چه تصادفی ، علتی دارند . تنها ردیابی چیزی تا علل دور آن اثبات ضرورت آن نیست ، چرا که تصادف در سرتاسر زنجیر رویدادها وجود دارد . اگر چیزی ضروری است ، نتیجه ی علل خاصی نیست ، بلکه از قوانین عمومی ناشی می گردد . پس ، رابطه ی متقابل حادثه و ضرورت در رویدادها در نتیجه ی پیشرفت شناخت از ارتباطات خارجی به ارتباطات درونی چیزها ، از نمود به واقعیت ، از مشاهده ی سطحی و همبستگی واقعیتها به بررسی قوانین حاکم بر تکامل آنها ، به دست می آید . آنگاه می بینیم که نتایج ضروری ارتباطات متقابل واقعی چیزها خود را از خلال یک رشته اوضاع و احوال تصادفی جلوه گر می سازند و اینکه رویدادهای تصادفی بوسیله ی یک ضرورت درونی مشروط می گردند و تحت سیطره ی آنند و موجد یک نتیجه ی ضروری اند . "

و در بررسی مقوله ی آزادی در تبیین جمله ی معروف هگل " آزادی درک ضرورت است " استدلال زیر را پیش می کشد که در ادامه ی نگرش بالاست که برای من جالب و عینی به نظر می آید .. من به وضوح مصادیق این تئوری ها و نظرات را در زندگی خودم و جامعه ام دیده ام .. شاید عینی تر کردن و مصداق یابی برای آنها در جامعه ی امروزمان خواننده را در درک بهتر و عملی تر این مباحث ارزشمند کمک کند که قطعاً اینگونه خواهد بود .. کاری که فکر می کنم از دستم بر می آید که در آینده ای نزدیک انجام خواهم داد .. امیدوارم فرصت و وقت و تمرکزی باقی بماند تا از پس این مهم بر آیم . و البته ناگفته نماند این نکات ذکر شده و به خصوص دو پاراگراف پایین جوابها و راه حل های بسیار کلیدی و حیاتی برای سئوال و رنج و درد همیشگی من بود که در متن " تنهایی مزمن " بهش اشاره کردم .. افق دید و منظر ِ نظر ِ نویی بود برای نگریستن پویا و درست و پیش برنده به پیچیدگی ها و ابهام و تیره گی گذشته و آینده ی بشر از نگاه من .. نگاه علمی و قدرتمند .. لطفاً به تفاوت و تمایز این نوع نگاه با تجویزهای ابلهانه ی تئوریسین های شادی و موفقیت دقت کنید .. به اعتقاد من این نوع بررسی و تحلیل چون ریشه ای و بنیادین به پدیده ها نگاه می کند جهانشمول است و به هر انسانی در هر شرایطی می تواند کمک کند در حالی که نگاه و نقد من به شیوه ها و ایده های رایج که داعیه دار کشف شیوه های موفقیت و خوشبختی اند !! این است که نه تنها به درد افراد خاصی در شرایط خاصی می خورد ( چون به نظر من انسانها را در سلول آزمایشگاه و بطور مجرد در نظر می گیرد و همه را از یک دریچه نگاه می کند ) بلکه در نگاه عمیق تر متأسفانه تنها اثری که این متد دارند تحمل و پذیرش شرایط موجود و عمل بر مبنای آنهاست .. در این کتب تنها چیزی که مشاهده می شود برده گی و تسلیم به شرایط تحمیل شده ی جامعه ست بدون ایجاد این پرسش که چرا و به چه دلیل این شرایط وجود دارند ؟؟!! در این کتب پر فروش و پر طرفدار به ما یاد می دهند که چطور خود را با شرایط نابرابر همگون و همرنگ کنیم و خود را با اوضاع نابرابر و ناعادلانه و احمقانه ی موجود وفق دهیم . قورباغه ها را با همه ی زشتی و چندش آوری شان قورت دهیم !!! و دم نزنیم و خوشحال باشیم که با این کار داریم خوشبخت می شویم !! بدون اینکه به این فکر کنیم چرا باید اصلاً قورباغه ای موجود باشد ؟! و یا اینکه چگونه می توان از بین بردش .. بحثی که بسیار طولانی ست و در حوصله ی این متن نمی گنجد . اشتباه نکنید ! موضوع ها بسیار هم مرزند و امکان لغزش بسیار است . )  

" انسانها از هیچ روی ، و در هیچ یک از فعالیتهای خویش ، مستقل از قوانین طبیعی یا اجتماعی و نتایج ضروری آنها نیستند . نتیجه آنکه مادامی که آنان فاقد شناختی از این قوانین و نتایج آنها هستند ، در قید اند و آزاد نیستند . در چنین حالتی این قوانین همراه با نتایج ضروری آنها خود را به عنوان نیرویی بیگانه که اثرات غیر قابل انتظار و مخربی در بر دارند ، و مقاصد انسانی را عقیم می سازند ، تحمیل می کنند . اما هنگامی که انسانها شناختی از این قوانین و نتایج ضروری آنها به دست می آورند ، می توانند از این قوانین و نتایج در جهت مقاصد خویش بهره جویند . آزادی به معنای بریدن از عمل علیت نیست .، بلکه درک آن است . آزادی رهایی از ضرورت نیست ، بلکه شناخت ضرورت است . و بنابراین ، هیچ ناسازگاریی بین ضرورت و آزادی انسان وجود ندارد . برعکس ، ضرورت به آزادی می انجامد . یعنی هنگامی که انسانها شناختی از ضرورت به دست می آورند ، این ضرورت را می شناسند و در پرتو درک واقعی از آنچه انجام می دهند ، تصمیمات خود را می گیرند . "

پانوشت :

اشاره به یک نکته را لازم می دانم و آن اینکه قطعاً نظریه های شناخت با گذر زمان و تکامل بیشتر علم و فلسفه تغییر می کنند و این اثر جناب کورنفورت کاری قدیمی ست . شنیده بودم از آقای ماهرویان که اکنون باید ¤ انقلاب در ساختارهای علمی ¤ توماس کون رو باید خوند . متاسفانه هنوز نخوانده ام . در صورت اطلاع از نظریه ها و دیدگاههای ناقض این کتاب و نیز کامل کننده ی آن خوشحال می شوم من را بی نصیب نگذارید .

آیا سخنانم را دریافته اند ؟ آغاز تورات شامل کل روانشناسی کشیش است - کشیش فقط یک خطر بزرگ می شناسد : آن هم علم است - و مفهوم ژرف علت و معلول . اما علم عموماً در موقعیت های مساعد شکوفان می شود - انسان برای اینکه « بداند » باید وقت و هوشی فزون از اندازه داشته باشد ... « پس انسان را باید اندوهگین ساخت » ، منطق کشیشان همیشه چنین بوده است - اکنون می توان حدس زد که همراه این منطق فقط چه چیز به جهان راه یافت - « گناه » .. مفهوم گناه و کیفر ، کل « نظام جهان شمول اخلاق » برای ضدیت با علم ابداع شد - و برای مخالفت با جدا ساختن انسان از کشیش ... آدمی نباید به پیرامون خود بنگرد بلکه باید به درون خویش نظر کند ، نباید با دقت و احتیاط در چیزها بنگرد تا بیاموزد ، بلکه اساساً باید دیدگان خود را فرو بندد : باید رنج ببرد . باید چنان رنج ببرد که همیشه به کشیش نیاز باشد - پزشک به کنار ! انسان به یک ناجی نیازمند است - مفهوم گناه و کیفر ، و از جمله آئین « عنایت ایزدی » ، « باز خرید گناه » و « بخشایش » - همه و همه بدون واقعیت های روانی دروغ می گویند - و برای نابود کردن مفهوم علیت انسانی ابداع شده اند : این مفهوم ها ، عصیانی است بر ضد مفهوم علت و معلول ! - و نه تجاوزی با مشت ، دشنه یا کینه شرافتمندانه و عشق ! بلکه تجاوزی سرچشمه گرفته از نامردانه ترین ، حیله گرانه ترین و پست ترین غریزه ها ! یعنی تجاوز کشیش ! تجاوز یک طفیلی ! شبیخون دزدانه خفاشان پریده رنگ خون آشامی که در سردابه ها لانه دارند ! ... زمانی که نتایج طبیعی عملی دیگر « طبیعی » نباشد ، بلکه چون معلول اشباح تصوری موهوم و خرافی چون « بت » ، « ارواح » ، « روان ها » و چون نتایج صرف « اخلاقی » همانند پاداش ، کیفر ، نشانه و تنبیه اندیشیده شود ، آنگاه دیگر شرایط نخستینِ شکوفان شدنِ دانش تباه شده - و شخص به بزرگترین جنایت بر ضد انسانیت دست یازیده است . باز هم بگوئیم ، گناه این مشکل به تمام معنی بی حرمت ساختن انسان به دست انسان ، برای این اختراع شد تا علم ، فرهنگ و هر نوع شکوهمندی و اصالت انسان را ناممکن سازد . کشیش از طریق اختراع گناه حکم می راند .

نقل از کتاب « دجال » نیچه ترجمه عبدالعلی دستغیب

این هم متنیه که خیلی وقت پیش در معرفی کتابی نوشته بودم که توضیحات مفصلش در پایین اومده . طولانیه ولی اگه به اصل موضوعش علاقه مندید پیشنهاد می کنم بخونید ! تا شاید فرصتی دیگر که وقت و توان و حسی برای نوشتن پیدا بشه . دست به دامن شاهکارهای بی نظیر و بی رقیب میلان کوندرا شدم برای دوباره انرژی گرفتن در مطالعه و کاهش این خستگی و دلزدگی مفرط که بیشترش می دانم از خستگی و یکنواختی کار مزدی و درآمد ناکافی و نبود تفریح و ... است . بگذریم .

حالا که حوصله ی نوشتن و مطالعه ی دقیق نیست مطالب در خور توجهی رو که گاهاْ می بینم و می خونم رو اینجا میزارم . در پوشه مطالب دانلود شده ام به یه فایل ورد برخوردم که من ِ بی حوصله ی این روزها رو تا آخر کشاند ! نمی دانم لطف کدامیک از دوستان بود یا از کدام گروپ گرفتم در هر صورت با تشکر از فرستنده ی ناشناس عزیز این مطلب رو برای مطالعه و روشنگری اینجا می گذارم :

نوشتار بسیار جالب ارسالی از ایران

یک   دانشجوی   رشته فیزیک ....

 ایران /تهران

اسلام  ناب  و علم فیزیک

من نمی دانم از روی چه حسابی مغرضین بی دین؛ تا این پایه اسلام را تحقیر می کنند و چوب لای چرخ اسلام می گذارند؟ مگر دوازده امام و چهارده معصوم چه گناهی کرده اند که مدام باید چرخ گاری اسلام را تعمیر کنند تا بین راه یک دست نکشد و به جاده خاکی نزند. چرا تا این پایه اختراعات و ابتکارات اسلام را دست کم می گیرید و هر چه اختراع دانه درشت است را به بلد کفر نسبت می دهید؟ مثلا این وسط انشتین و پلانک و هایزنبرگ و پاولی و دیراک چه کاره اند که تمام اختراعات و ابداعات امام صادق را دزدیده اید و به اسم این نامسلمان ها ثبت کرده اید؟ اصلا هیچ یک از شما نظریه امام صادق درمورد سرعت نور و تئوری لیزر و فیزیک کوانتومی را خوانده اید؟ اگر نخوانده اید دو سوم عمرتان بر فناست. قصه نحوی و کشتیبان را که یادتان هست. نحوی یعنی کسی که صرف و نحو عربی می دانست و چون با خدا تماس داشت و کتاب خدا را تفسیر می کرد باد در دماغ داشت و به کشتیبان که چون با خدا در ارتباط نبود نمی توانست مفت بخورد و موعظه کند وسط دریا فرمود که نصف عمرت بر فناست چون نحو نمی دانی. دست بر قضا طوفان شد و کشتیبان به نحوی گفت باک مدار که اکنون تمام عمر تو بر فناست که شنا نمی دانی. حالا از این قضیه بگذریم و بپردازیم به کلمات قصار امام صادق که در نشریه بسیج دانشجویان رشته فیزیک پیام نور هم بارها چاپ شده تا الگوی تحصیل کرده های بیخرد این رشته از علم باشد که مدام سنگ پلانک و انشتین را به سینه نزنند و پیرو مکتب جعفر خان نظریه پرداز شوند. ما که کلی تحت تاثیر قرار گرفتیم و قرار است به رسم عرب ها و روسای اول انقلاب دانشگاه، کل کتابخانه مان را آتش بزنیم و به عوض یک دوره کامل کتاب مذهبی ردیف کنیم.

در مورد سرعت نور حضرت امام جعفر صادق نظریه ای ابراز کرده که با توجه به عصر او بسیار جالب توجه می باشد. برای اینکه خدای ناکرده سخنان قصار امام صادق با حرفهای عادی قاطی نشود و آب و روغن نخلوط نکند؛ رنگشان را جدا می کنم تا حریم عصمت ائمه خط خطی نشود.

حالا جعفر خان چی فرمودند:

گفت سرعت نور که به طرف چشم ما می آید فوری است و انواع حرکات است.

عجب تا اینجا چند نکته ظریف علمی از سخنان جعفر قابل برداشت است: اول اینکه سرعت نور فوری است. چه معیار دقیقی برای اندازه گیری نور معرفی فرمودند. فوری. دستگاه بین المللی یکاها و مقیاس در مقابل این معیار علمی اصلا به حساب نمی اید. مطلب مهم بعد این است که نور به طرف چشم ما می آید و چشم ما به طرف نور حرکت نمی کند. خدا را شکر که امام صادق این موضوع را به خوبی درک کردند وگرنه ما حالا حالاها فکر می کردیم این چشم ماست که به طرف نور می دود. آخرین مطلب اینکه نور انواع حرکات است. البته اینجا جای اشکال است و امام صادق بحث را برای علمای بعد از خود باز گذاشته اند تا حوزه ها و مراکز دینی هیچ گاه خالی نماند و رد پای مباحثه علمی در آن باشد. اینجاست که نور باید دقت کند انواع حرکاتش از دایره قوانین اسلامی خارج نشود و به حرکات مستهجن و موزون غربی بدل نشود. اینجاست که ماهیت غرض آلود علمای دنیای غرب با پیش کشیدن بحث هارمونیک نوسانگرها زیر سوال می رود که می خواسته اند به حرکات نور هم ماهیت ضد اسلام بدهند و بگویند نور از برادران مسلمان نیست.

بگذریم. در ادامه بحث آمده:

 وسائل تکنیکی زمان اجازه نمی داد که حضرت امام جعفر صادق بتواند سرعت نور را اندازه بگیرد. ولی همین قدر که گفت نور حرکت است و سرعت آن فوری می باشد تقریبا نظریه شبیه به این دوره راجع به نور گفته است.روایتی از او نقل می کنند که خلاصه اش این است که روزی در محضر درس خود گفت نور قوی می تواند اجسام سنگین را به حرکت دراورد و نوری که در طور سینا بر موسی اشکار گردید از نورهایی بود که اگر مشیت خدواند معلق می گرفت کوه را به حرکت در می آورد. ممکن است فکر کنیم بر طبق این روایت حضرت امام جعفر صادق اساس تئوری لیزر را پیشگویی کرده است.

یعنی تا اینجا یک عمر تلاش پلانک و انشتین کشک. امام صادق زودترش به نظریه لیزر دست یافته بودند و برای جلوگیری از سواستفاده دشمنان و کفار آن را یک جایی قایم کرده بودند تا امروز که به دست نایب بر حقشان این زیرخاکی عتیقه را بیرون کشیدند تا با آن حقانیت اسلام را ثابت کنند تا کور شود هر انکه نتواند دید.

انچه حضرت امام جعفر صادق راجع به حرکت و سرعت نور و این که نور از اشیا به چشم ما می تابد گفت اهمیتش زیادتر از تئوری لیزر به طور ساده است. چون این تئوری را قبل از حضرت امام جعفر صادق گفته بودند ولی آنچه وی راجع به سرعت و حرکت و تمرکز نور و اینکه نور از اشیا به چشم ما می تابد گفت مخصوص اوست.

پس تا اینجا فهمیدیم تئوری لیزر از آنچه ما فکر می کردیم ساده تر است و اصلا فیزیکدانان بیخودی کلاس گذاشته اند و فیزیک لیزر را تا این حد پیچیده کرده اند. حتی پورپشنگ های قبل از صادق خان هم آن را پیش بینی کرده بودند و نقل به نقل به صادق خان سپرده اند تا موعدش برسد و امام آس برنده شان را رو کنند. من نمی دانم چگونه است این یونانی ها و مصری های باستان و موبدان زرتشتی یک جورهایی هزار سال قبل از امام صادق این اسناد مهم را از امام صادق کش رفته بودند و یک چیزهایی راجع به نور و تابش نور از چشم و … گفته بودند. اصلا به ما چه که هر کودنی می داند اگر قرار بود چشم به طرف نور بدود؛ یک انسان بینا روی زمین باقی نمی ماند و یک سنگفرش از چشم ها زیر پا ریخته بود.

از ازمنه قدیم در بین اقوام مختلف این عقیده وجود داشت که نور می تواند اجسام را به حرکت دراورد. در مصر قدیم این عقیده وجود داشت که نور می تواند از همه چیز بگذرد و اجسام را به حرکت دراورد و حتی کوه مانع از عبور نور نیست. به عقیده انها انوار معمولی نمی تواند از کوه عبور کند و آنرا به حرکت دراورد اما اگر نور قوی به وجود بیاید می تواند از وسط کوه بگذرد یا آن را به حرکت دراورد و این بسته به تمایل نور قوی است که از وسط کوه بگذرد تا آن را به حرکت دراورد.راجع به علت فیزیکی این نظریه در هیچ جا توضیحی گفته نشد اما در بین اقوام قدیم این عقیده وجود داشته و مثل اینکه قبل از به وجود امدن ادیانی که تاریخ انها در دست می باشد این عقیده رایج بوده است. انچه در تئوری حضرت امام جعفر صادق راجع به سرعت نور گفته شده همان است که امروز می دانند و سرعت حرکت نور را ثانیه ای سیصدهزار کیلومتر محسوب کرده اند. این سرعت امروز فوری نیست زیرا با موازین جدید علمی یک ثانیه مدتی است طولانی و سیصد هزار کیلومتر با توجه به مسافات نجومی فاصله ای کوتاه. اما با موازین قدیم سیصد هزار کیلومتر سرعت در یک ثانیه یک سرعت فوری بوده و از لحاظ استنباط سرعت سیر نور هم حضرت جعفر صادق پیشقدم به شمار آمده است.

اول اینکه یادتان باشد این مطلب یک مجله جادوگری یا رمالی و طالع بینی نیست که با اجی مجی گفتن استکان و نعلبکی را از روی میز بلند کنند و توی سر شما خورد کنند. این یک ماهنامه دانشجویی آنهم از نوع فیزیک و خصوصا از مدل بسیجی اسلامی اش است. بعد هم اینکه یادتان نرود نور های مورد توصیف امام مثل خودشان عشقی رفتار می کرده اند یعنی هر طور که دلشان می خواسته.

یادمان باشد که همه سرکاریم. حال هر کدام به یک متد و یک شیوه....

یکی از هم پیمانان (   دانشجوی خردگرای  رشته فیزیک ....)

ارسالی از ایران /تهران

پخش از واحد انتشارات درونمرزی  اتحاد جهانی....

قبل از هر چیز این لینک را ببینید که البته نیاز به اینترنت سرعت بالا دارید برای مشاهده ی فیلم .. فیلمی ست در رابطه با جریانات نازنین فاتحی در جهت تلاش برای آزادی اش ، که یکی از رفقا در ارتباط با لینک خشونت های خیابانی برایم ارسال کرد . ممنون و مدیون نینای عزیز هستم . لینک مورد نظر

مطلب فوق العاده جالب و دقیقی که از اسماعیل میر علا خواندم در باره ی ریشه یابی جنگ های شیعه و سنی و جریانات اخیر در عراق و نیز آرشیو نوشته هایشان :

ژوراسیک پارک خاورمیانه و باز آفرینی ژن عبدمناف ! ( نیاز به فیلتر شکن دارید )

آرشیو نوشته هایشان

مطلبی نیز در وبلاگ فواد شمس خواندم ( روزمرگی های شهری ) در مورد اقدامات اخیر دولت در زمینه ی ثبت همه ی وبلاگها و سایتها (حدس می زدم بالاخره یه روز از اینهمه فیلترینگ و پیگیری و فحش و تهدید و ... خسته میشن !! ) به منظور ساماندهی !! بدین  مضمون :

قیچی کند سانسورچیان و چاقوی تیز نقد ما

"سانسور مبارزه را نابود نمی کند بلکه آن را یک جانبه می کند. مبارزه آشکار را به مبارزه پنهان تبدیل می کند. مبارزه بر سر اصول را به مبارزه اصول بدون قدرت با قدرتی بدون اصول تبدیل می کند.

سانسور حقیقی که بر ذات آزادی مطبوعات استوار است همانا نقد است. این دادگاهی است که آزادی مطبوعات از خودش ایجاد می کند. سانسور نقدی است که در انحصار حکومت قرار می گیرد. اما آیا هنگامی که سانسور نه علنی بلکه سرپوشیده است. هنگامی که نه تئوریک بلکه عملی است. هنگامی که نه فراتر از احزاب بلکه خود یک حزب است. هنگامی که نه چون چاقوی تیز خرد بلکه قیچی کند خودسرانگی است. هنگامی که نقد می کند اما خود بدان تسلیم نمی شود. هنگامی که در جریان تحقق خویش خود را انکار می کند و سرانجام هنگامی که آن قدر غیر انتقادی است که به نادرست فرد را جایگزین خرد عمومی، فرمان های مستبدانه را جایگزین اظهارات منطقی و لکه های مرکب را جایگزین لکه های خورشید، محظوفات نادرست سانسور چی را جایگزین ساختارهای ریاضی و قدرت زمخت را جایگزین استدال ها تعیین کننده می کند خصوصیات منطقی خود را از دست نمی دهد؟"

سانسور و آزادی مطبوعات، کارل مارکس ، ترجمه حسن مرتضوی ، نشر اختران

1-      سانسور سلاح نقدی است در دست قدرت مداران و طبقات مسلط حاکم!  بدین معنا که کسانی که قدرت های مادی جامعه را در دست دارند  می خواهند با سلاح سانسور به نبرد با اندیشه های دیگران بروند! آنانی که از لکه های خورشید نقد ما می هراسند به لکه های جوهر سیاه سانسور پناه می برند  اینان که ناتوان از برخورد ذهنی با تفکرات مخالف خویش هستند به قدرت مادی خویش پناه می برند.

2-      برخلاف تمام شعار ها بچه گانه یی که در مورد قانون و قانون گرایی در این چند ساله به گوش ما فرو کرده اند. قوانین تنها برای محدود کردن انسان ها وضع می شوند. قوانین برای پاسداری از وضع فلاکت بار کنوی است. قوانین ابزار دست سلطه گران برای سرکوب دیگران است.

3-      آزادی بیان هیچ قید و شرطی ندارد! آزادی بیان هیچ حد و مرزی ندارد! تنها حد و مرز آزادی بیان نقد بعد از بیان است. تنها دادگاه صالحه افکار عمومی است و تنها چاقوی برنده نقد خرد جمعی است. اینان با قیچی های زنگ زده شان نمی تواند به جنگ اصول ما بیایند! هرچند ما دارای اصول بی قدرتیم! اما آنان نیز قدرت شان بدون اصول است!

4-      می خواستم در مورد رد این قانون جدید که برای محدود کردن وبلاگ ها و سایت ها به وسیله دولت وضع شده است استدلال بیاورم ! اما وقتی بیشر اندیشیدم دیدم این کار بی نتیجه است. چون به