دیالنفی

پس از شور با اکثریت آراء متهم به قتل یک زن را که توسط همسرش به قتل رسیده است به سه سال حبس تعزیری محکوم کردند . طبق کیفر خواست صادره عیوض 80 ساله 9 مهر ماه سال گذشته با همسرش کبری درگیر شده و با میله آهنی بر سر او ضربه وارد کرده است .بلافاصله کبری به بیمارستان انتقال داده شده است و در بیمارستان فوت کرده .در جلسات رسیدگی به پرونده عیوض در دفاع از خود گفته است :همسرم سی سال از من کوچکتر بود و به مدت چهارده سال از من تمکین نداشت شب حادثه با هم درگیر شدیم میل زورخانه دستم بود .ناگهان از دستم افتاد و به سر همسرم برخورد کرد!
متهم می گوید :او چهارده سال از من تمکین نمی کرد من قصد کشتن نداشتم فقط می خواستم او را ادب کنم تا از من تمکین کند
حالا کسی نمی پرسد پس چرا سه ضربه به سر همسرش خورده است ؟
آنچه مسلم است در قوانین ایران با وجود تمام کاستی ها و نامهربانی ها نسبت به جنس زن
هرگز به شوهر اجازه نداده اند تا همسرش را به جرم آنکه تمکین نمی کند و پاسخ گوی غریزه جنسی او نیست به قتل برساند .در قوانین ایران زنی که از شوهرش تمکین نمی کند حق مطالبه نفقه از او سلب می شود برای بخش بزرگی از زنان ایران که منبع درآمد دیگری به جز نفقه پرداختی شوهر ندارند تمکین و همخوابگی با شوهر در هر شرایط و تامین نیازهای طبیعی و حتی انحرافی او تبدیل می شود به شیوه ای برای ادامه حیات این وضعیت که بسیار غیر منصفانه است تا زمانی که دولت ها فکری برای ایجاد چتر حمایتی مالی نسبت به زنان نکرده اند و تصور می کنند با راه حل های ناکارآمدی مانند مهریه و اجرت المثل آنها را یاری می دهند ادامه خواهد داشت پرونده ای که در آغاز مطلب از آن نام بردم یک پرونده استثنایی نیست و در قوه قضایی ایران نظایر آن بسیار وجود دارد حتی این نمونه ها خاص دوران جمهوری اسلامی هم نیستند پیش از انقلاب هم در بر همین پاشنه می چرخیده است
تمکین از شوهر با اکراه و نفرت به لحاظ وضعیت نابسامان معیشتی انبوه زنان شیوه ای بوده است برای ادامه یک زندگی بخور و نمیر و در مواردی شکنجه آمیز .هرگز دولت های نفتی حاکم بر ایران تامین بیمه و رفاه اجتماعی زنان خانه دار و گرفتار را در دستور کار خود نداشته اند هر چند از باب تبلیغات جهانی گاهی از آن سخن گفته اند .بنابراین با آنکه قانون بیرحمانه است و از نگاه امروزی اجبار زن به همخوابگی با شوهر در همه حال زیر عنوان مجرمانه تجاوز جنسی غیر انسانی شناخته شده است اما شرایط اقتصادی اجتماعی و سیاسی و مذهبی و فرهنگی در ایران چنان است که امر بر شوهران مشتبه شده و می انگارند همسری که تمکین نمی کند سزاوار مرگ است
عیوض که با کبری سی سال فاصله سنی داشت و همواره میل زورخانه به علامت توانایی و قدرت مردانه کنار بستر زناشویی اش بوده است از تمام ضعف های قانونی اقتصادی سیاسی و اجتماعی حاکم بر کشور بهره برداری کرده و به خوبی می دانسته است که در سایه قانون قصاص می تواند از خویشاوندان همسر بیچاره اش که او را لابد از فرط فقر و استیصال به پیرمرد شوهر داده اند به سهولت و با پرداخت پولی ناچیز رضایت بگیرد .قضاوت هم حداکثر توانسته اند او را به سه سال حبس تعزیری محکوم کنند اما عیوض یا به لطایف الحیل اساسا حبس نمی شود یا در زمانی کمتر از سه سال به جامعه باز می گردد و به اتکاء قوانین زن ستیز و باورهای زن ستیز دیگر بار میل زورخانه را کنار بستر زناشویی تازه ای می گذارد و دختر فقر و بیچاره ای را به شکنجه گاه تمکین می برد
مردم نمی خواهم بگویم که همواره شکنجه های جنسی در بستر زناشویی به قتل می انجامد اما تداوم آن بر زنان ایرانی لطمات عاطفی روانی و جنسی فراوانی وارد می کند اغلب این زنان می آیند تا قانون به آنها کمک و یاری برساند و آنها را از جهنم هم آغوشی اجباری یا انحرافی رها کند اما پاسخی در خور نمی یابند .از نگاه قضات نه تنها همخوابگی اجباری (تمکین از شوهر) تکلیف شرعی و قانونی زن محسوب می شود بلکه از برخی قضات با ناباوری شنیده ام که گفته اند هم آغوشی انحرافی هم با همسری که بر شوهر حلال است منع شرعی ندارد زن مانند باغ با صفایی است که دو در دارد شوهر از هر دری که بخواهد می تواند وارد بشود و منعی نیست
راستی در این جهنم قانونی دیدگاهی اقتصادی اجتماعی که زنان ایرانی در آن به دام افتاده اند چه می توان کرد ؟